DEEL 11
"Andrew..."
Clara gilde het uit van de pijn.
Ik ving haar net op voordat ze op de grond viel.
"Bel een ambulance!" riep ik.
Lucas had zijn telefoon al in zijn hand.
"Ze zijn onderweg!"
Buiten stopte de zwarte SUV met piepende banden.
Mijn oom stapte uit.
Naast hem stonden twee gewapende mannen.
Ze liepen recht op het huis af.
"Ze komen binnen!" schreeuwde een agent.
Nog voordat de mannen de voordeur bereikten, stormde de politie naar voren.
"Politie! Wapens laten vallen!"
Een schot klonk.
Daarna nog één.
Chaos brak uit.
Ik keek niet meer naar buiten.
Mijn hele wereld lag in mijn armen.
Clara.
"Blijf bij mij."
Ze kneep hard in mijn hand.
"Andrew..."
"Onze dochter..."
"Ze moet leven."
Ik streek over haar gezicht.
"Ze gaat leven."
"Dat beloof ik."
Enkele minuten later arriveerde de ambulance.
De verloskundige keek Clara vluchtig na.
Ze keek mij ernstig aan.
"We moeten nu vertrekken."
Ik stapte meteen mee in de ambulance.
Tijdens de rit hield Clara mijn hand stevig vast.
Ze was uitgeput.
Maar opeens glimlachte ze zwak.
"Weet je nog..."
"...dat je mij ooit beloofde dat we samen oud zouden worden?"
Ik knikte.
"Die belofte geldt nog steeds."
Er rolde een traan over haar wang.
* * *
In het ziekenhuis wachtten de artsen al.
Clara werd direct naar de operatiekamer gebracht.
Ik bleef alleen achter.
De minuten voelden als uren.
Toby sliep uitgeput tegen mijn schouder.
Lucas kwam naast mij zitten.
Hij zei niets.
Hij wist dat woorden niets konden veranderen.
Na bijna twee uur ging de deur open.
De arts kwam naar buiten.
Hij glimlachte.
"Gefeliciteerd."
"U heeft een gezonde dochter."
Mijn knieën werden slap.
Ik sloot mijn ogen.
Voor het eerst sinds maanden voelde ik hoop.
Even later mocht ik naar binnen.
Clara lag uitgeput in bed.
In haar armen lag een klein meisje.
Ze opende langzaam haar oogjes.
Ik pakte haar voorzichtig vast.
"Welkom thuis, Emily."
Clara glimlachte.
"Ze lijkt op jou."
Ik schudde mijn hoofd.
"Nee."
"Ze heeft jouw kracht."
Op dat moment kwam Lucas haastig de kamer binnen.
Zijn gezicht was ernstig.
"Andrew..."
"De politie heeft je oom gearresteerd."
Ik haalde opgelucht adem.
"Eindelijk."
Maar Lucas schudde langzaam zijn hoofd.
"Dat is niet het probleem."
Hij legde een envelop op het bed.
"Deze is een uur geleden bezorgd."
Mijn naam stond erop.
Ik maakte hem open.
Binnen zat een brief.
Met slechts één zin.
'Lucas Henderson is gearresteerd... maar hij was nooit de leider.'
Mijn hart sloeg over.
Ik keek naar Lucas.
"Wat betekent dit?"
Hij haalde langzaam nog één foto uit de envelop.
Toen ik de afbeelding zag...
verstijfde ik.
Het was een recente foto.
Genomen gisteren.
Mijn vader...
Mijn oom...
En iemand die volgens officiële documenten al vijf jaar dood was.
Die man glimlachte recht in de camera.
Op de achterkant stond:
"Het echte spel begint nu pas."
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
Alles wat we hadden meegemaakt...
was slechts het begin.
