Het oorverdovende geluid van de alarmsirene weerkaatste tegen de oude bakstenen gewelven van de kelder onder het stadhuis. Het felle rode zwaailicht van het beveiligingssysteem hulde de ruimte in een spookachtige, ritmische gloed.
Inspecteur Bakker reageerde met een bliksemse snelheid die Bep niet had verwacht. In plaats van te panikeren, greep ze Bep bij haar kraag en trok haar als een menselijk schild voor zich uit. De twee gewapende mannen die Bakker vergezelden, trokken hun wapens en richtten ze op de stenen wenteltrap waar het geluid van de naderende voetstappen steeds luider werd.
'Terugtrekken!' schreeuwde Bakker tegen haar mannen. 'Naar de oude vluchtgang onder de Markt!'
'Er is geen ontkomen aan, Bakker!' schreeuwde een krachtige stem van bovenaan de trap.
Uit de schaduw van de trap stapte niet de politie, maar een man in een strak donkerblauw pak. Hij drong de kelder binnen met vier swattactische agenten achter zich, allemaal voorzien van zware kogelvrije vesten en laservizieren.
Bep sperde haar ogen wijd open toen ze het gezicht van de man in het pak zag. Het was meneer De Witt, de oude familierechtadvocaat die Bep de afgelopen vijftien jaar de officiële brieven had gestuurd over de zogenaamde sloop van haar ouderlijk huis!
'De Witt?' stotterde Bep ongelovig. 'U... u zat ook in dit complot?'
De Witt keek Bep met een ernstige, peinzende blik aan. Hij hield een hand omhoog om zijn agenten te laten wachten. 'Het spijt me dat u op deze manier achter de waarheid moet komen, mevrouw Van Leeuwen. Maar ik ben geen onderdeel van Bakkers criminele netwerk. Ik ben de beheerder van de Stichting Hendrik van Leeuwen. Mijn opdracht van uw vader was om de erfenis te beschermen totdat de juiste persoon de sleutels samenbracht.'
'Leugens!' snauwde Bakker, terwijl ze de loop van haar pistool strakker tegen Beps slaap duwde. 'De Witt werkt voor de overheid! Hij wil de inhoud van kluis 209 confiscueren en het in de staatskas storten! Hendrik wilde dat het geld terugging naar de verzetsfamilies die in de oorlog alles zijn kwijtgeraakt!'
'Is dat waar?' vroeg Bep, terwijl ze haar hoofd voorzichtig draaide om Bakker aan te kijken. 'Is kluis 209 bedoeld voor de verzetsfamilies?'
'De helft ervan wel,' zei De Witt rustig, terwijl hij een stap dichterbij zette. 'En de andere helft bevat de bewijzen tegen de hooggeplaatste ambtenaren die na 1945 de bezittingen van vervolgde families hebben verduisterd. Inclusief de grootvader van inspecteur Bakker hier.'
Bep voelde Bakker lichtjes rillen bij het horen van die woorden. De puzzelstukjes vielen met een klap op hun plek. Bakker was niet zomaar een corrupte rechercheur of een lid van het Von Berg-netwerk. Ze was de kleindochter van een van de machtigste collaborateurs uit de regio, en ze wilde kluis 209 niet openen voor het geld, maar om het bewijsmateriaal te vernietigen dat haar eigen familie definitief te schande zou maken.
'Mijn grootvader heeft gedaan wat hij moest doen om te overleven!' schreeuwde Bakker, haar stem vol ingehouden woede en emotie. 'Hij was geen verrader! Hij werd gedwongen!'
'Hij heeft twintig mensen naar de kampen gestuurd, Bakker,' zei De Witt ijskoud. 'En Hendrik van Leeuwen heeft de documenten met zijn handtekening daar achter die kluisdeur bewaard.'
'Zwijg!' gilde Bakker.
In de chaos en de emotionele ontlading van Bakker zag Bep haar kans schoon. Ze liet zichzelf plotseling met al haar gewicht naar beneden vallen. Bakkers greep op haar kraag glipte weg, en de rechercheur verloor een seconde haar evenwicht.
SCHOT!
Bakkers pistool ging af, maar de kogel sloeg dof in de stenen vloer vlak naast Beps been.
De tactical agenten van De Witt reageerden onmiddellijk. Met een gecoördineerde actie stormden ze naar voren. Bakkers twee handlangers werden binnen enkele seconden tegen de muur gewerkt en ontwapend. Bakker zelf werd door De Witt en een van de agenten tegen de kluisdeur gedrukt en in de boeien geslagen.
Bep lag op de koude keldervloer, naar adem snikkend. De alarmsirene werd door De Witt met een afstandsbediening uitgeschakeld, en de kelder werd gehuld in een diepe, bijna gewijde stilte.
De Witt liep naar Bep toe en bood haar zijn hand aan. 'Gaat het met u, mevrouw Van Leeuwen?'
Bep pakte zijn hand vast en liet zich omhoog trekken. Ze veegde het stof van haar jas en keek de oude advocaat strak in de ogen. 'U heeft mij vijftien jaar lang belogen, meneer De Witt. U liet mij geloven dat het huis in Ubbergen gesloopt was.'
'Dat moest, Bep,' zei De Witt met oprechte spijt in zijn stem. 'Als u had geweten dat het huis er nog stond, zou u er naartoe zijn gegaan. En de Von Bergs en de mensen van Bakker hielden u constant in de gaten. Pas als Ger de eerste sleutel zou versturen—wanneer hij wiste dat zijn einde nabij was—kon het eindspel beginnen. Het was het uitdrukkelijke verzoek van uw vader.'
Bep keek naar Bakker, die door twee agenten de trap op werd geleid. De rechercheur keek niet meer woedend, maar verslagen. Haar levenslange missie om haar familienaam te zuiveren was definitief gesneuveld.
'En nu?' vroeg Bep, terwijl ze naar de ronde kluisdeur met nummer 209 keek. 'Wat gebeurt er nu met kluis 209?'
'Dat is aan u,' zei De Witt. Hij haalde een koperen penning tevoorschijn uit zijn binnenzak, identiek aan de penning die Bep in Ubbergen had gebruikt, maar met het nummer 209 erin gegraveerd. 'De combinatie van uw vingerafdruk, het koperen sleuteltje uit uw medaillon, én deze penning zal de kluis definitief ontgrendelen. Binnenin ligt de erfenis van uw vader. Niet alleen de documenten, maar de volledige controle over de Stichting.'
Bep staarde naar de zware stalen deur. Ze dacht aan de afgelopen vierentwintig uur. Ze was van een rustige, vierenzestigjarige vrouw die kamillethee dronk in Arnhem veranderd in de sleutelfiguur van een tachtig jaar oud mysterie. Ze had de schaduwen van het verleden van haar vader onder ogen gezien.
'Als ik de kluis open,' zei Bep zacht, 'wordt alles openbaar? De namen van de collaborateurs? Het geld voor de verzetsfamilies?'
'Alles,' knikte De Witt. 'Het zal een historisch schandaal veroorzaken dat de hele regio Gelderland zal doen opbreken. Maar het zal de gerechtigheid brengen waar uw vader zijn hele leven voor heeft gestreden.'
Bep stak haar hand uit naar de penning van De Witt. Ze voelde het piepkleine sleuteltje in haar andere hand. Ze zette een stap naar kluisdeur 209.
Maar net toen ze de sleutel in het slot wilde steken, klonk er diep uit de wanden van de kluis een vreemd, mechanisch tikken.
TIK... TIK... TIK...
De Witt verstijfde. 'Dat... dat is niet het ontgrendelingsmechanisme.'
'Wat is het dan?' vroeg Bep met een opkomende vlaag van paniek.
'Het is een zelfvernietigingssysteem,' fluisterde De Witt met een gezicht dat lijkbleek werd. 'Bakker heeft voor haar arrestatie een thermiet-lading op het elektronische paneel geplaatst... Als de kluis nu niet binnen drie minuten correct wordt geopend met de meester-code, verbrandt de inhoud tot as!'
