De regen kletterde ongenadig neer op de dikke laag verrotte bladeren. Bep lag op haar knieën in de modder, haar ademhaling een schor en piepend geluid in de koude nacht. Ze keek op naar de vrouw die voor haar stond. De elegante verschijning van de vreemdelinge vormde een bizar contrast met de wilde, overwoekerde omgeving van het bos van Ubbergen.
'Wie... wie bent u?' stotterde Bep, terwijl ze probeerde overeind te krabbelen. Haar knieën trilden zo erg dat ze zich aan een dikke eikenstam moest vasthouden om niet opnieuw te vallen.
'Mijn naam is Charlotte von Berg,' zei de vrouw met een ijzige kalmte. Ze verstelde de positie van haar zwarte paraplu, zodat de regen niet op haar smetteloze mantel viel. 'En de man die daar achter je uit de rotsen probeert te kruipen, is mijn jongere broer, Victor. Maar dat had je waarschijnlijk al begrepen als je het dagboek van je vader goed bekeken hebt.'
Achter Bep klonk een luid gevloek en het gekraak van brekende takken. Victor von Berg perste zich met een woedende krachtsinspanning door de smalle spleet in de rotsen. Zijn kleding was gescheurd, zijn gezicht zat onder de modder en het oude litteken op zijn wang bloedde licht. In zijn rechterhand klemde hij nog steeds het zwarte pistool.
'Charlotte!' snauwde Victor, terwijl hij zwaar ademhalend naast de twee vrouwen kwam staan. 'Waarom praat je met haar? Ze heeft het dagboek en de documenten van Hendrik! Schiet haar gewoon neer en neem de tas mee!'
Charlotte keek haar broer met een blik van diepe minachting aan. 'Houd je mond, Victor. Je ruwe methoden hebben ons de afgelopen twintig jaar alleen maar vertraging opgeleverd. Als je Ger niet zo op de hals had gezeten, hadden we deze sleutel al decennia geleden gehad zonder al dit drama.'
'Ger is dood!' schreeuwde Victor.
'Dankzij jouw ongeduld,' antwoordde Charlotte koel. Daarna richtte ze haar ijsblauwe ogen weer op Bep. 'Mevrouw Van Leeuwen... Bep. Je bent in een strijd beland die generaties teruggaat. Je vader heeft in 1944 iets meegenomen wat van onze familie was. Niet alleen de kunstschatten en de obligaties die in die vrachtwagen daar beneden liggen, maar een dossier. Het dossier-109.'
Bep greep krampachtig naar de lederen tas die schuin over haar borst hing. 'Mijn vader heeft nooit iets gestolen! Hij was een slachtoffer van jullie familie! In het dagboek staat dat baron Von Berg hem dwong om de kelders te gebruiken voor illegale opslag!'
Charlotte glimlachte dun. 'Geschiedenis wordt geschreven door degenen die overleven, Bep. Je vader was geen willekeurige slachtoffer. Hij was de vertrouwenspersoon van mijn vader. Hij was de enige die de exacte codes en de chemische samenstelling kende van wat er in kist 109 zit.'
'Chemische samenstelling?' herhaalde Bep. Een ijskoude rilling, los van de regen, trok over haar rug. Ze dacht terug aan de vreemde, muffe chemische lucht die haar tegemoet was gekomen toen ze de voordeur van het oude ouderlijk huis opendeed. 'Wat ligt er in die vrachtwagen?'
'Geen goud, zusje,' zei Victor met een valse grinnik, terwijl hij het pistool op Beps borst richtte. 'Geen schilderijen van oude meesters. Wat daar beneden ligt, is het prototype van een chemisch bestrijdingsmiddel dat in de jaren veertig is ontwikkeld. Eén liter ervan in de drinkwatervoorziening van de regio Arnhem-Nijmegen, en miljoenen liters water zijn onbruikbaar. Het is de ultieme chantage-kaart.'
Bep voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken. Haar vader... haar stille, vriendelijke vader die urenlang in de tuin werkte en kamillethee voor haar zette als ze ziek was... was hij betrokken geweest bij de productie van een massavernietigingswapen?
'Nee...' fluisterde Bep. 'Dat is een leugen. Dat kan niet waar zijn.'
'Het is de absolute waarheid,' zei Charlotte. 'Je vader heeft de lading verborgen om de regio te beschermen, dat geef ik toe. Hij was een moraalridder. Maar hij heeft de sleutel bewaard als een levensverzekering. Zolang hij de sleutel had, durfde onze familie hem niet aan te raken. Maar nu hij dood is, en Ger dood is, is de verzekering afgelopen.'
Charlotte stak haar hand uit onder de paraplu vandaan. 'Geef me de tas, Bep. In die tas zitten de exacte Coördinaten van de hoofdtank en de ontmantelingscodes. Zonder die codes is het spul instabiel en kan het overal in de bodem sijpelen. En geloof me, het is door de roest van de afgelopen tachtig jaar al erg dicht bij een lek.'
Bep staarde naar de uitgestoken hand van Charlotte. Ze wist dat als ze de tas gaf, de familie Von Berg een dodelijk wapen in handen zou krijgen om de hele regio te chanteren. Maar als ze het niet gaf, zou Victor haar zonder twijfel in dit donkere bos neerschieten.
'En wat gebeurt er met mij als ik het geef?' vroeg Bep met trillende lippen.
Victor lachte hard. 'Dacht je nou echt dat we getuigen laten leven?'
'Victor, zwijg!' snauwde Charlotte.
Op dat exacte moment klonk er vanuit de diepte van het bos het geluid van een naderende motor. Felle, gele koplampen sneed door de dichte mist en de regen. Een zware terreinwagen kwam met gillende banden over het onverharde bospad aangereden en stopte op nauwelijks tien meter afstand van de groep.
De portieren vlogen open. Twee gewapende mannen in donkere uniforms sprongen eruit, maar ze richtten hun wapens niet op Bep.
Ze richtten ze op Charlotte en Victor!
Uit de passagierszijde van de terreinwagen stapte een vrouw. Ze droeg een reflecterend regenjack en had een portofoon in haar hand. Bep herkende haar direct.
Het was de verpleegkundige uit het verpleeghuis!
'Geen beweging!' schreeuwde de verpleegkundige met een krachtige, getrainde stem die in niets meer leek op de trillende fluistering door de telefoon. 'Politie Regio Gelderland-Zuid! Victor en Charlotte von Berg, jullie staan onder arrest voor de moord op Gerben Jansen en illegale wapenhandel!'
Victor keerde zich woedend om en richtte zijn pistool op de verpleegkundige.
SCHOT!
Een luide knal weerklonk door het bos. Victor schreeuwde het uit van de pijn toen zijn pistool uit zijn hand werd geschoten. Hij viel in de modder, grijpend naar zijn bloedende pols.
Charlotte liet haar paraplu vallen en stak langzaam haar handen in de lucht. 'Dit is een misverstand...' zei ze met een strak gezicht.
'Het is voorbij, Charlotte,' zei de verpleegkundige, terwijl ze naar Bep toe stapte en haar afschermde. 'Mevrouw Van Leeuwen, gaat het met u? Ik ben inspecteur Bakker van de Nationale Recherche. Ik werkte undercover in het verpleeghuis om Ger te beschermen.'
Bep staarde verdwaasd naar de rechercheur. 'Ger... is Ger echt dood?'
Inspecteur Bakker keek Bep met een droevige blik aan. 'Het spijt me. Ger is vanavond overleden aan een natuurlijke hartstilstand, vlak voordat Victors mannen binnendrongen. Maar hij heeft ons op het laatste moment verteld wat er ging gebeuren. Hij heeft de sleutel naar u gestuurd omdat hij wist dat alleen u de moed zou hebben om de waarheid te onthullen.'
Terwijl de twee agenten Victor en Charlotte in boeien sloegen, ontplofte er plotseling een doffe, ondergrondse schok golf onder hun voeten.
De grond trilde hevig. Een diep, brullend geluid steeg op uit de spleet in de rotsen waar Bep zojuist uit was gekropen. Een zwarte, stinkende rookwolk spoot als een geiser uit de rotsopening de nachtlucht in.
'De tank...' fluisterde Charlotte met een gezicht dat spierwit wegtrok. 'De roest heeft het begeven. Het chemische middel lekt in het grondwater!'
