De klok van de oude Eusebiuskerk in het centrum van Arnhem sloeg zeven slagen. De stad ontwaakte langzaam onder een deken van vuilrijpe ochtendmist. De straatverlichting doofde een voor een, en het verkeer op de kades langs de Rijn begon op gang te komen.
Ik stond in een smalle steeg tegenover de indrukwekkende, neoclassicistische gevel van de Bank van de Arbeid. Het gebouw, opgetrokken uit zware, grijze zandsteen met hoge, getraliede ramen, straalde een ondoordringbare macht uit.
Mijn kleren waren droog, dankzij de spullen die Frank me had geleend, maar de kille lucht beet in mijn gezicht. In de zak van mijn jas rustte de nep-sleutel die Frank zorgvuldig had bewerkt met een metaalvijl en een laagje patina. De echte sleutel zat diep verstopt in de voering van mijn bh, samen met de mini-recorder.
Volgens het plan van Frank zou hij via de goedereningang aan de achterzijde van het pand binnendringen. Als voormalig hoofd-auditor van het financiële toezicht kende Frank de beveiligingsprotocollen en de werkroutine van de bank als zijn broekzak. Hij had nog steeds een geldige pas van de interne controledienst die, zo hoopten we, de nachtbewaker niet zou wantrouwen als hij zei dat er een spoedcontrole op de netwerkservers gepland stond.
Om 07:50 uur zag ik een zwarte Mercedes met geblindeerde ruiten langzaam de straat in rijden en stoppen voor de hoofdingang van de bank.
Het portier ging open. Bas stapte uit. Hij droeg een smetteloos charcoal-grijs pak met een donkere mantel. Hij zag er onberispelijk uit, alsof hij op weg was naar een belangrijke boardroom-meeting, in plaats van een illegale transactie over het bloedgeld van mijn vader.
Aan de andere kant van de wagen stapte David uit, zijn gezicht gedeeltelijk verborgen onder een diep over zijn ogen getrokken hoed. En toen... ging de achterdeur open.
Stefan, de grote man uit de opslagruimte, tilde een klein gedaante uit de wagen.
Mia.
Haar kleine handje zat opgesloten in de grote vuist van Stefan. Ze droeg nog steeds haar roze pyjama onder een veel te grote regenjas. Toen haar blik over de straat dwaalde, zag ze mij staan in de schaduw van de steeg. Haar ogen werden groot, maar wonder boven wonder gilde ze niet. Ze hield haar lippen strak op elkaar geprest, precies zoals ik haar geleerd had.
Mijn hart krimp bijeen. Elk instinct in mijn lijf schreeuwde dat ik naar haar toe moest rennen, maar ik dwong mezelf stil te blijven staan.
Bas keek op zijn horloge, keek de straat rond en zag mij. Een kille, superieure glimlach verscheen op zijn lippen. Hij wenkte me met een arrogant gebaar van zijn hand.
Ik haalde diep adem, stapte uit de steeg en stak de kasseien straat over.
"Punctueel als altijd, Elena," zei Bas toen ik voor hem stilhield. Zijn stem was zo glad als ijs. "Ik heb altijd gewaardeerd hoe stipt je bent met afspraken."
"Laat Mia gaan, Bas," zei ik met een hese stem. "Je hebt mij. Je hebt wat je wil. Laat haar bij me."
Bas boog zich lichtjes naar me toe. Ik rook zijn duur parfum, een geur die me vroeger een gevoel van veiligheid gaf, maar die me nu deed walgen. "Alles op zijn tijd, mijn lieve Elena. Eerst de sleutel. Zonder het origineel kunnen we de kelderkluis niet openen zonder het alarm te laten afgaan."
"Eerst wil ik dat Stefan Mia aan de overkant van de straat zet," eiste ik, en ik stak mijn hand in mijn jaszak, wrijvend over de rand van de valse sleutel. "Als zij bij het koffieentje aan de overkant is, geef ik je het koper."
David deed een stap naar voren en snauwde: "We maken hier geen regels, mevrouw Van Leeuwen. Je geeft de sleutel nú, of we stappen in de auto en je ziet het meiske nooit meer terug."
"Rustig, David," zei Bas, terwijl hij een kalmerend gebaar maakte. Hij keek naar Stefan. "Stefan, breng het kind naar de hal van de bank. Ze blijft daar onder jouw toezicht totdat we terugkomen uit de kluis. Geen scènes op straat."
Stefan knikte lomp en duwde Mia voor zich uit naar de grote, eikenhouten zijdeur van het bankgebouw. Een man in een bankuniform opende de deur van binnenuit met een sleutelkaart en liet hen binnen.
De corruptie reikte dus inderdaad tot binnen de muren van de Bank van de Arbeid.
"Tevreden?" vroeg Bas, zijn hand uitstikkend. "De sleutel, Elena."
Met trillende vingers haalde ik de valse koperen sleutel uit mijn zak en legde hem in zijn geopende handpalm.
Bas bekeek het metaal aandachtig, streek met zijn duim over de gevilde baard van de sleutel en knikte tevreden. "De originele kluissleutel van Hendrik. De oude man heeft zijn geheim tot het einde bewaard."
Hij pakte mijn bovenarm vast in een ijzeren greep. "En nu ga jij gezellig met ons mee naar beneden. Mocht er een vreemd sleutelmechanisme zijn dat alleen jouw vader kende, dan ben jij er om het op te lossen."
Hij duwde me ruw naar de zijdeur. De val was opzetten. Maar terwijl we de drempel van de kille bankhal overstapten, zag ik vanuit mijn ooghoek een gedaante achter de grote marmeren pilaren van de hal wegglippen.
Frank. Hij was binnen.
