Het felle licht van de zaklamp snijd in mijn ogen, en ik knipperde wanhopig tegen de verblinding. Ik kromp in elkaar tegen de opgestapelde dozen achter me, de koperen sleutel strak verkrampt in mijn rechterhand die ik achter mijn rug hield.
David deed een stap naar voren in de kleine opslagruimte. De droge, kille geur van goedkope tabak en natte wol kwam mee met zijn aanwezigheid. Achter hem zag ik het silhouet van een tweede man, een grote Kerel met een opgeschoren hoofd en een dikke leren jas.
"Geef op, Elena," sprak David rustig, op een toon die vreemd kalm en bijna vaderlijk klonk, wat hem duizendmaal angstaanjagender maakte. "Je bent geen spion. Je bent een basisschooldocente met een schuld bij de bank en een kind dat een betere toekomst verdient. Laat dit rustig verlopen."
"Jullie hebben mijn vader vermoord," zei ik, en wonder boven wonder klonk mijn stem niet angstig, maar strak van woede. "Het was geen ongeluk op de A12. Jullie hebben hem van de weg gedrukt."
David haalde zijn schouders op, een gebaar van totale onverschilligheid. "Je vader was een eerlijke man, Elena. En eerlijke mensen zijn gevaarlijk in onze tak van sport. Hij begreep de regels van het spel niet. Als je geld beheert voor machtige mensen, stel je geen vragen over waar de rente naartoe gaat. Bas begreep dat wél."
"Bas is een monster," spuwde ik uit.
"Bas is een pragmaticus," gecorrigeerd David. "En hij is op dit moment onderweg naar de Bank van de Arbeid om het laatste deel van de transactie voor te bereiden. Het enige wat hij nog nodig heeft, is de fysieke kluissleutel die jouw vader van de bank heeft meegenomen toen hij doorkreeg dat we het systeem omzeilden."
Hij stak zijn linkerhand uit, palm omhoog. "Geef me de sleutel, Elena. En dan mag je terug naar je dochtertje. Ik zweer het je: als je ons geeft wat we willen, laten we jou en Mia met rust. Bas krijgt de voogdij op papier voor de vorm, maar jij mag haar houden. Geen politie, geen bloedvergieten."
Het was een aantrekkelijk aanbod. Een leugen, uiteraard, maar op een moment dat er een loop van een pistool op je voorhoofd staat gericht, wil elk menselijk instinct geloven in een uitweg.
Maar toen dacht ik aan Mia. Mia, die urenlang in de kast had gezeten. Mia, die het opnameapparaatje in een leeg pakje drinken had verstopt omdat ze wist dat haar eigen vader niet te vertrouwen was. Als ik nu toegaf, zou ik mijn dochter overleveren aan de mannen die haar grootvader hadden gedood.
"Ik heb de sleutel niet," zei ik, terwijl ik mijn ogen strak op de zijne richtte. "Mijn vader heeft hem vernietigd voor hij stierf."
David staarde me een paar seconden stilzwijgend aan. Toen veranderde zijn gezicht. De valse vriendelijkheid verdween, en er bleef een kille, wrede blik over.
"Jammer," fluisterde hij. Hij keek over zijn schouder naar de grote man achter hem. "Stefan, doorzoek de dozen. Als het er niet ligt, nemen we haar mee. Bas wil dat ze getuige is van het tekenen van de opheffingsdocumenten van de stichting tomorrow morning."
Stefan deed een stap naar voren. Maar hij was lomp, en de opslagruimte was vol gestapeld. Terwijl hij langs de kant van het bureau probeerde te wurmen, stootte zijn zware arm tegen een stapel oude, zware encyclopedieën die mijn vader op een stelling had gezet.
De dikke boeken stortten met een harde kreet naar beneden, recht op het hoofd en de schouders van Stefan.
Het was de fractie van een seconde die ik nodig had.
Met al mijn gewicht gooide ik mezelf niet naar de deur, maar naar de zijkant. Ik greep de zware houten naaidoos van het bureau en slingerde hem met volle kracht in het gezicht van David.
De doos raakte hem vol op zijn neus. Kopen knopen, scharen en garenklosjes explodeerden in de lucht. David vloekte luid, zijn zaklamp viel op de grond en rolde weg, waardoor de ruimte in duisternis werd gehuld.
Ik dook onder het zwaaiende spoor van Stefan door, glipt onder de halfgeopende roldeur door en rende voor mijn leven door de kille, natte steeg van het complex.
"Pak haar!" brulde David achter me, zijn stem vervormd door pijn en bloed.
Ik keek niet om. Mijn blote voeten sneden op het scherpe grint van het terrein, maar ik voelde geen pijn. Adrenaline raasde door mijn aderen. Ik bereikte de geforceerde poort, glipte erdoorheen en rende naar het transformatorhuisje waar mijn auto stond.
Toen ik bij de wagen kwam, zag ik dat het raam aan de passagierszijde was ingeslagen.
Mijn hart veranderde in een klomp ijs.
"Mia!" schreeuwde ik.
De achterbank was leeg. De deken lag op de grond, doorweekt van de regen. En op het dashboard lag een klein, gevouwen briefje met een stempel van een duur hotel in Arnhem en het strakke handschrift van Bas:
Als je de sleutel wil ruilen voor je dochter, wees dan om 08:00 uur bij de Bank van de Arbeid. Kom alleen.
