Drie weken later. De grote zaal van het Paleis van Justitie stroomde vol voor het vonnis.
Mia was deze dag niet aanwezig; ze was bij Frank thuis, waar ze in de tuin een sneeuwpop aan het maken was. Maar ik zat er, op de voorste rij van de publieke tribune, gekleed in een eenvoudige, donkerblauwe mantel.
De drie rechters kwamen binnen en namen plaats achter de grote eikenhouten tafel. De sfeer in de zaal was geladen met een spanning die je op de huid kon voelen.
Bas en David zaten op de verdachtenbank. Bas zag er gebroken uit. Zonder zijn advocaat, zonder zijn dure maatpakken en zonder de controle over het narratief, was hij veranderd in een schim van de man die hij ooit was.
De voorzitter van de rechtbank vouwde het dikke vonnis open en begon voor te lezen.
"De rechtbank acht wettig en overtuigend bewijzen dat verdachte B. van de Berg en verdachte D. Hendricks zich schuldig hebben gemaakt aan grootschalige financiële fraude, witwassen in georganiseerd verband, poging tot zware mishandeling én de voorbedachte moord op Hendrik van Leeuwen."
Een zachte kreet van emotie ontsnapte aan mijn lippen.
De rechter vervolgde met een strakke, onbewogen stem: "De verdachten hebben gehandeld uit louter winstbejag en hebben niet geschroomd om een menselijk leven te beëindigen toen hun criminele activiteiten dreigden te worden onthuld. Bovendien hebben zij het welzijn van een zevenjarig kind meedogenloos gebruikt als wisselgeld in hun machtsspel."
De rechter keek op van zijn papieren en richtte zijn blik op Bas en David.
"De rechtbank veroordeelt verdachte D. Hendricks tot een levenslange gevangenisstraf. Verdachte B. van de Berg wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 24 jaar met tbs."
Een luid gemompel en applaus brak los op de publieke tribune. De voorzitter sloeg met zijn hamer om de rust te herstellen, maar de impact van het vonnis was definitief.
Bas werd door de parketwachters overeind gezDict. Vlak voordat hij door de zijdeur naar de cellen werd afgevoerd, draaide hij zijn hoofd om en keek me aan. Er was geen woede meer in zijn ogen. Alleen de leegte van een man die alles had verloren wat hij kende.
Ik keek hem strak aan, zonder haat, zonder angst. En voor het eerst wendde hij als eerste zijn blik af.
Een uur later wandelde ik naar buiten. De koude winterlucht van Arnhem verwelkomde me, maar de zon brak door de grijze wolken heen en liet de verse sneeuw op de trappen van het gerechtsgebouw schitteren als duizenden kleine diamanten.
Frank wachtte me op bij zijn auto onderaan de trap. Mia rende op me af, haar roze wandwanten hoog in de lucht.
"Mam! Mam!" riep ze vrolijk. "Frank heeft me geholpen met de wortel voor de neus van de sneeuwpop!"
Ik verving haar in mijn armen en tilde haar hoog op. Haar schouders voelden licht aan, vrij van de volwassen last die ze zo lang met zich mee had moeten dragen.
"Je hebt het geweldig gedaan, schatje," fluisterde ik in haar oor.
We stapten in de auto van Frank en reden weg van het gerechtsgebouw, weg van de rechtbanken, de advocaten en de schaduwen van het verleden.
Onderweg stopten we bij een klein benzinestation aan de rand van de stad. Ik liep naar binnen, kocht een beker warme koffie voor Frank, een thee voor jezelf, en een klein, heldergeel pakje sinaasappelsap van Appelsientje voor Mia.
Toen ik terugkwam in de auto, gaf ik het pakje aan Mia.
Ze bekeek het pakje zorgvuldig van alle kanten. Ze voelde aan de onderkant, stak het rietje erin en nam een grote slok.
"Zit er nog iets in, Mia?" vroeg Frank met een knipoog via de binnenspiegel.
Mia lachte, haar ogen glimden van een puur, onbezorgd geluk dat ik in geen jaren bij haar had gezien.
"Nee," zei ze, terwijl ze het leeggedronken pakje met haar kleine handje platkneep. "Alleen maar sap."
Ik keek uit het raam naar de besneeuwde heuvels van de Veluwe die voor ons lagen. De weg was vrij. Onze toekomst kon eindelijk beginnen.
