De grote zaal 1A van het Paleis van Justitie in Arnhem was tot de laatste stoel bezet. Journalisten van landelijke dagbladen, cameraploegen op de gangen, en tientallen nieuwsgierige bezoekers hadden zich verzameld voor wat de media al weken "Het Drinkpakje-proces" noemden.
Ik zat op de getuigenbank midden in de zaal. Naast me zat mr. Sophie Visser, die mijn hand stevig vasthield.
Aan de rechterkant van de zaal, achter de meubels van de verdediging, zat Bas. Hij droeg opnieuw een strak maatpak, maar hij was afgevallen. Zijn gelaatstrekken waren scherper geworden, en zijn ogen stonden koud en rusteloos. Naast hem zat David, gekleed in een eenvoudig gevangenisgewaad, met twee gewapende parketwachters vlak achter zich.
Aan de linkerkant zat de officier van justitie, een kordate vrouw met grijs haar en een scherpe blik.
De voorzitter van de meervoudige strafkamer tikte met zijn houten hamer op de tafel.
"We hervatten de zitting in de strafzaak tegen B. van de Berg en D. Hendricks," sprak de rechter. "Mevrouw Van Leeuwen, u staat onder eed. Wij hebben de stukken van de verdediging ontvangen waarin zij stellen dat de audio-opname die door uw dochter is gemaakt, niet als wettig bewijsmiddel mag worden toegelaten."
Mr. Van Deventer stond op van zijn stoel, strak in het pak, met een zelfverzekerde blik.
"Edelachtbare," sprak Van Deventer met zijn gedragen stem. "Het Openbaar Ministerie bouwt haar gehele moordaccusatie op de verklaring van een emotioneel getraumatiseerde vrouw en een geluidsopname die illegaal is ontvreemd door een kind van zeven jaar. Mijn cliënt ontkent categorisch dat er sprake is geweest van een voorbedachten rade bij de dood van meneer Van Leeuwen. Het gesprek op de tape was niets meer dan een wrokwekkende, misplaatste grap tussen twee dronken zakenpartners."
Er klonk een zacht gesis op de publieke tribune.
secure
heavy
"Mevrouw Van Leeuwen," zei de rechter, terwijl hij over zijn bril naar mij keek. "U heeft de foto's en de documenten ingediend die u vorige week anoniem heeft ontvangen. Wilt u de rechtbank vertellen wat er is gebeurd?"
Ik haalde diep adem. Ik keek niet naar Van Deventer. Ik keek niet naar de journalisten. Ik keek recht in de ogen van Bas.
"Vrijdagavond werd ik benaderd door de advocaat van de verdachte," zei ik met een duidelijke, krachtige stem die door de hele zaal galmde. "Hij bood mij geld, een huis en rust aan als ik mijn verklaring zou intrekken. Toen ik weigerde, gaf hij mij een foto van mijn dochtertje, gisteravond stiekem genomen in ons nieuwe huis."
Er ontstond een lichte beroering in de zaal. De officier van justitie veerde overeind.
"Dit is een schandalige bewering zonder enig bewijs!" roep Van Deventer met een rood hoofd.
"Ik heb het bewijs," zei ik rustig.
Ik haalde een kleine USB-stick uit mijn handtas en legde hem voor me op de tafel.
"De foto die u mij gaf, mr. Van Deventer, was afgedrukt op digitaal fotopapier van een professionele fotowinkel in Velp. De recherche heeft de digitale footprint van de foto gecontroleerd. De foto is gemaakt met een telefoon die op naam staat van uw eigen advocatenkantoor."
Het werd doodstil in de zaal.
Van Deventer staarde me aan, zijn mond lichtjes open. De zelfverzekerdheid droop in één seconde uit zijn gezicht.
De officier van justitie stond op. "Edelachtbare, het OM verzoekt om directe aanhouding van mr. Van Deventer wegens getuigenbeïnvloeding en bedreiging van een kroongetuige!"
De rechter fronste diep en tikte hard met zijn hamer. "De rechtbank zal dit incident terstond laten onderzoeken door de rijksrecherche. Meneer Van Deventer, u wordt verzocht uw raadsmanschap in deze zaak per direct neer te leggen en de zaal te verlaten."
Twee parketwachters stapten naar voren en begeleidden de eens zo machtige advocaat de zaal uit.
Bas staarde met een blik van pure wanhoop naar zijn lege stoel naast zich. Het netwerk van corruptie, dreiging en geld dat hem jarenlang onkwetsbaar had gemaakt, brokkelde voor de ogen van de hele wereld af.
Ik leunde achterover in de stoel. Voor het eerst in twee jaar voelde ik dat de schaduw van de A12 niet langer over mijn leven hing.
