De dagen na de spectaculaire inval in de Bank van de Arbeid voelden als een roes van wit licht en eindeloze verhoren. Mia en ik werden ondergebracht in een safehouse van de politie aan de rand van de Veluwe—een klein, houten huisje verscholen tussen de dennenbomen waar dag en nacht twee gewapende rechercheurs de wacht hielden.
Voor het eerst in twee jaar kon ik slapen zonder dat mijn maag in een kramp schoot bij elk geluid op de gang. Maar de strijd was nog niet gestreden.
Op dinsdagochtend zat ik in de sobere spreekkamer van het hoofdbureau van politie in Arnhem. Tegenover mij zat inspecteur De Jong, een stugge man met een grijze snor en diepe rimpels rond zijn ogen, en mr. Sophie Visser, een jonge, scherpe advocate die door het Openbaar Ministerie was toegewezen om mijn belangen te behartigen.
Op de tafel tussen ons lag de zwarte spraakrecorder van Mia, aangesloten op een geavanceerd geluidssysteem van de recherche.
"Het audiomateriaal is authentiek verklaard door het Nederlands Forensisch Instituut," begon inspecteur De Jong terwijl hij een dik dossier opensloeg. "Er is niet mee geknoeid. De stemmen van Bas en David zijn positief geïdentificeerd. En dat is niet alles."
Hij schoof een stapel documenten naar me toe.
"Dankzij de informatie die Frank Berends heeft verstrekt over de schaduwboekhouding, heeft de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD) invallen gedaan op zeven locaties in Arnhem, Amsterdam en Luxemburg. De 'Stichting Welzijn Arnhem' bleek een gigantisch witwascarrousel te zijn voor een internationaal syndicaat."
"And de moord op mijn vader?" vroeg ik, mijn stem trillend van ingehouden emotie.
De Jong keek me ernstig aan. "We hebben het wrak van de wagen van je vader opnieuw onderzocht met moderne apparatuur. Aan de achterzijde van het chassis zijn sporen gevonden van lak die exact overeenkomen met de zware terreinwagen die op naam staat van een van de dekmantelbedrijven van David. Bovendien heeft de bankmedewerker die doorslaggevend was bij de kluisinbraak een volledige bekentenis afgelegd. Hij heeft verklaard dat Bas hem tienduizenden euro's heeft betaald om het kluisregister te vervalsen na de dood van je vader."
Een diepe zucht van opluchting ontsnapte aan mijn borst. Het was waar. Het was niet mijn verbeelding geweest. Mijn vader was niet roekeloos geweest; hij was een held die zijn leven had gegeven om de waarheid te beschermen.
"Wat gebeurt er nu met Bas?" vroeg mr. Visser.
"Meneer Bas zit in de gevangenis van Vught in beperkingen," antwoordde De Jong. "Zijn advocaat, mr. Van Deventer, probeert de zaak nog steeds te traineren door te beweren dat het audiobewijs onrechtmatig is verkregen omdat een kind het apparaatje heeft meegenomen. Maar de rechter-commissaris heeft het verzoek om voorlopige vrijlating hardhandig afgewezen."
Hij sloeg het dossier dicht en keek me vriendelijk aan. "De Raad voor de Kinderbescherming heeft hun eerdere advies ingetrokken. Vrijdag is er een korte, vormelijke zitting bij de familierechter. Het voogdijverzoek van Bas wordt definitief nietig verklaard. Jij krijgt het volledige, eenzijdige gezag over Mia."
Ik bedekte mijn gezicht met mijn handen en liet de tranen eindelijk de vrije loop. Tranen van uitputting, maar bovenal van bevrijding.
Toen ik die middag terugkwam in het safehouse, zat Mia bij het raam te tekenen. Ze gebruikte een heldergeel potlood om een grote zon te tekenen boven een klein, rood huisje.
Ik ging naast haar zitten en streek door haar zachte haren. "We hoeven nooit meer bang te zijn voor papa, Mia. De meneer van de politie heeft gezegd dat hij heel lang opgesloten blijft."
Mia stopte met tekenen. Ze keek naar het gele huisje op het papier en zei met haar rustige, volwassen stemmetje: "Mam? Mogen we nu weer een echt drinkpakje kopen? Zonder het doosje erin?"
Ik lachte door mijn tranen heen en trok haar dicht tegen me aan. "Ja, schatje. Zoveel als je wil."
Maar terwijl we daar zaten, keek ik naar buiten, naar de dichte dennenbossen rond het huisje.
Ik wist dat de rechtszaak over de moord op mijn vader nog moest beginnen. En ik wist dat een man als Bas, zelfs achter de dikke muren van de gevangenis in Vught, nog steeds gevaarlijke vrienden had.
