De koude nachtlucht sneed als mesjes in mijn longen terwijl ik door de modder van de oprijlaan rende. Achter me klonken de luide fluitjes van de bewakers en het frenetieke geblaf van de waakhonden die Daan had losgelaten. Mijn benen voelden als lood, en elke ademhaling brandde in mijn borst, maar ik kon niet stoppen. Als ik nu viel, was het voorbij. Ik bereikte de rand van het landgoed, waar ik mijn auto onopvallend in de bosjes had geparkeerd. Met trillende handen trok ik de portier open, dook achter het stuur en startte de motor. De koplampen sneden door de dichte mist toen ik vol gas wegreed, het grind knerste luid onder de banden terwijl de eerste honden tegen de achterkant van de auto sprongen. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik Daan op de veranda staan, zijn silhouet afstekend tegen het zwakke licht van de hal. Hij schudde zijn vuist in de lucht, zijn gezicht vertrokken van pure woede. Maar ik had wat ik nodig had. In mijn jaszak zat de master-sleutel van de technische schacht en de USB-stick met het echte bewijs. Ik reed met hoge snelheid weg van Loosdrecht, de snelweg op richting Hilversum. Mijn handen trilden op het stuur en adrenaline gierde door mijn aderen. Het was inmiddels drie uur 's nachts. De snelwegen waren nagenoeg verlaten, afgezien van een enkele vrachtwagen die traag door de nacht reed. Tijdens het rijden belde ik Sophie via de handsfree-installatie. Na twee overgangen nam ze op, haar stem vol spanning. "Jan? Ben je daar? Leef je nog?" "Ik leef," hijgde ik, terwijl ik mijn ogen op de weg hield. "Ik heb de sleutel van de technische schacht en de originele bestanden. Ze hadden me bijna, Sophie. Ze wisten dat ik zou komen." Sophie lette stil aan de andere lijn, haar adem hoorbaar. "Dat betekent dat ze nu weten dat we de aanval hebben ingezet. Ze zullen alles op alles zetten om je tegen te houden voordat je bij het hoofdkantoor aankomt. Je moet voorzichtig zijn, Jan. Ze hebben ongetwijfeld contact gehad met de lokale politie om je auto te signaleren." "Dan rijd ik binnendoor," antwoordde ik beslist. "Ik ga direct naar 'De Citadel'. Jij zorgt dat je klaarstaat met de software om de data te kopiëren zodra ik de firewall omzeil?" "Ik sta stand-by," zei Sophie vastberaden. "We zien elkaar over twintig minuten bij de achteringang van het kantoor." De rit door de verlaten buitenwijken van Hilversum voelde als een scène uit een spionnenfilm. Ik doofde de lichten van mijn auto toen ik de parkeerplaats achter het imposante glazen pand van 'De Citadel' naderde. Het gebouw rees als een donkere, dreigende reus op tegen de sterrenhemel. Vlakbij de achteringang zag ik het silhouet van Sophie in de schaduw van een transformatorhuisje staan. Ik parkeerde de auto achter een rij vuilcontainers, stapte uit en liep op haar af. Haar gezicht was bleek in het maanlicht, maar haar ogen stonden strijdlustig. "Dit is het moment," fluisterde ze toen we samen naar de technische schacht liepen, verscholen in de schaduw van de betonnen muren.
News Story
