De Stille Schreeuw aan het Water

De lente diende zich aan met jonge bladeren aan de bomen en een zachte, warme wind die door onze tuin blies. De littekens van de afgelopen jaren waren niet zomaar verdwenen, maar de angst had plaatsgemaakt voor een diepe, onwrikbare band tussen Fleur en mij. We hadden de auto verkocht waarin alles was begonnen, en onze oude routine weer opgepakt. Geen codewoorden meer nodig om te weten of het veilig was; geen rode uitroeptekens op het scherm die je hart deden stilstaan. Soms, als ik naar mijn telefoon keek als deze oplichtte, voelde ik nog een lichte schrik, maar die verdween zodra ik Fleur vrolijk in de keuken hoor zingen. Het landgoed in Loosdrecht stond inmiddels leeg, in beslag genomen door de staat in afwachting van een veiling. De gouden kooi waarin mijn dochter twee jaar lang was gevangen, was niets meer dan een leegstaand pand aan het water geworden. Sophie had haar eigen juridisch adviesbureau in Utrecht inmiddels uitgebouwd tot een succesvolle praktijk, gespecialiseerd in het bijstaan van slachtoffers van psychologische intimidatie en machtsmisbruik. Ze kwam regelmatig langs voor een kop koffie en een goed gesprek.