De volgende ochtend brak aan met een druilerige regen die het landschap in een grauwe sluier hulde. Fleur sliep eindelijk, uitgeput door de emotionele rollercoaster van de afgelopen dagen. Ik wist dat ik geen tijd te verliezen had. Als de dreiging van Willem de Witt serieus was, moesten we bewijzen verzamelen voordat de politie of hun corrupte handlangers bij ons op de stoep zouden staan. Ik stapte in de auto en reed naar een industrieterrein aan de rand van Utrecht, waar Sophie volgens mijn online speurwerk een klein kantoor hield als zelfstandig juridisch adviseur. Het vinden van haar adres had me de halve nacht gekost, maar het was onze enige strohalm. Het kantoortje bevond zich op de tweede verdieping van een troosteloos verzamelgebouw. Toen ik aanloopt op deur 204, zie ik een matglazen ruit met daarop in zwarte letters: S. van der Linden - Juridisch Advies. Ik klop aan. Na enkele seconden wordt de deur geopend door een jonge vrouw met een scherpe, intelligente blik en donkere kringen onder haar ogen. Ze straalt dezelfde behoedzaamheid uit als Fleur destijds. "Kan ik u helpen?" vraagt ze koeltjes, haar hand blijft op de klink rusten. "Jij bent Sophie," zeg ik, mijn stem zo rustig mogelijk houdend. "Ik ben de vader van Fleur. Fleur is twee dagen geleden uit de klauwen van Daan en zijn vader ontsnapt." De reactie op haar gezicht is onmiddellijk. Haar ogen verwijden zich, en haar hand laat de klink los. Ze trekt me met een snelle ruk naar binnen en sluit de deur direct achter me op slot. De sfeer in het kleine kantoortje verandert in een fractie van een seconde van zakelijk naar intens gespannen. "Bent u gek geworden om hier naartoe te komen?" zegt ze op een fluistertoon, terwijl ze naar de ramen kijkt alsof er scherpschutters op het dak staan. "Weet u wel wie Willem de Witt is? Die man bezit half de provincie. Als ze zien dat u met mij praat, zijn we allebei nergens meer." "Ze dreigen ons met valse bewijzen," zeg ik, terwijl ik dichterbij kom. "Ze beweren dat ze een opname hebben waarin Fleur schuldig wordt bevonden aan bedrijfsspionage. Ze geven ons nog één dag om terug te keren naar de hel, anders vernietigen ze ons." Sophie zucht diep en loopt naar haar bureau, waar ze haar handen door haar haar haalt. "Natuurlijk hebben ze dat. Dat is hun standaardmodus operandi. Toen ik daar werkte, zag ik hoe ze bewijsmateriaal fabriceerden tegen iedereen die ook maar dacht aan weggaan. Daan is slechts een marionet; Willem trekt de touwtjes en hij laat niemand ongestraft ontsnappen." "Was jij erbij toen ze dat soort praktijken uithaalden?" vraag ik hoopvol. "Heb je iets wat we kunnen gebruiken?" Sophie kijkt me indringend aan. Ze loopt naar een oude metalen kluis in de hoek van de kamer, draait een cijfercombinatie in en haalt er een dikke, stoffige USB-stick uit. Ze legt het kleine apparaatje op het bureau, alsof het een radioactieve bom is. "Dit staat vol met interne e-mails, geluidsfragmenten en financiële overboekingen," zegt ze zacht. "Bewijs van jarenlange intimidatie, fraude en het stelselmatig kleinhouden van Fleur. Maar er is één probleem..." "Welk probleem?" vraag ik, mijn adem stokkende. "Om dit rechtsgeldig en veilig te gebruiken tegen Willem, hebben we de fysieke harde schijf nodig die in het hoofdkantoor van de familieholding in Hilversum ligt opgeslagen," zegt Sophie. "En dat kantoor is beveiligd met biometrische scanners en gewapende bewaking." Mijn maag krimpt in elkaar. We moesten dus niet alleen vechten tegen beschuldigingen, we moesten inbreken in het hol van de leeuw.
News Story
