De ochtend na de aanval brak aan in een ijzige stilte. De regen had plaatsgemaakt voor een scherpe, winterse zon die door de gebroken ramen van onze woonkamer naar binnen scheen. We zaten aan de keukentafel; Fleur, Sophie en ik. Sophie had haar laptop opengeklapt en het volledige databestand uit 'De Citadel' op het scherm gezet. "Dit is het bewijs," zei Sophie vastberaden terwijl ze door de mフォルダ's bladerde. "Niet alleen de valse beschuldigingen tegen Fleur, maar ook de belastingontduiking, illegale vastgoedtransacties en omkoping van ambtenaren door Willem de Witt. Als we dit naar de nationale opsporingsdienst en de hoofdredactie van het NRC sturen, kan Willem zich nergens meer verstoppen." "Maar zullen ze ons geloven voordat zijn handlangers ons weer aanvallen?" vroeg Fleur met een zwakke stem. Ze had de hele nacht niet geslapen, haar ogen rood omrand, maar de angst had plaatsgemaakt voor een stille vechtlust. "Ja," zei ik, terwijl ik haar hand pakte. "Omdat we dit keer niet naar de lokale politie gaan, maar direct naar de hoofdofficier van justitie in Den Haag, iemand die ik al jaren ken en die niet om te kopen is." We lieten geen gras over de zaak groeien. Sophie stuurde de gecodeerde bestanden via een beveiligde verbinding naar een bevriende journalist en de hoofdofficier, terwijl Fleur en ik in de auto stapten en onder politiebegeleiding naar Den Haag reden. Twee uur later zaten we in een strak, tl-verlicht kantoor van het arrondissementsparket in Den Haag. De hoofdofficier, een strenge man met grijzend haar en een scherpe blik genaamd Van der Meulen, luisterde in stilte naar ons verhaal terwijl hij door de documenten op zijn scherm bladerde. Na wat een eeuwigheid leek, sloot hij zijn laptop en keerde zich naar ons toe. "De documenten en opnames zijn authentiek," zei Van der Meulen met een zachte, maar besliste stem. "Dit is genoeg om een direct arrestatiebevel uit te vaardigen voor Willem de Witt en zijn zoon Daan op verdenking van chantage, bedrijfsspionage en illegale intimidatie." Fleur sloeg haar hand voor haar mond, en een hoorbare zucht van verlichting ontsnapte aan mijn borst. Het kon echt. De nachtmerrie liep ten einde.
News Story
