Diezelfde middag nog, nog voor de kantooruren erop zaten, sloeg de staat toe. De beelden op het journaal waren overweldigend: live-uitzendingen toonden hoe zwaarbewapende eenheden van de FIOD en de nationale politie het landgoed in Loosdrecht en 'De Citadel' in Hilversum binnenvielen. Willem de Witt werd geboeid afgevoerd uit zijn kantoor, zijn gezicht verbeten van woede en ongeloof toen de camera's op hem werden gericht. Hij die altijd dacht dat hij boven de wet stond, werd nu geconfronteerd met de keiharde realiteit van zijn eigen misdrijven. Daan werd even later op het landgoed gearresteerd, zonder enige weerstand te bieden. We zaten met zijn drieën in ons huis te kijken naar het journaal, de televisie zachtjes zoemend op de achtergrond. Geen van beiden zei iets gedurende lange tijd. De spanning die twee jaar lang als een loden last op onze schouders had gedrukt, leek langzaam uit de lucht te verdwijnen. Sophie zuchtte diep en leunde achterover in de stoel. "Het is voorbij, Jan. Ze kunnen jullie nooit meer iets maken." Fleur keerde zich naar mij toe, een glimlach brak door op haar gezicht – de eerste echte, oprechte glimlach in jaren. Ze leunde tegen mijn schouder aan. "Bedankt, pap. Je hebt me gered." "Nee, lieverd," zei ik zacht terwijl ik een kus op haar kruin drukte. "We hebben elkaar gered." De dagen daarna verliepen in een rust die bijna onwerkelijk aandeed. De stilte aan het water in Loosdrecht was niet langer een dreigende tombe, maar een plek van herwonnen vrijheid. De rechtszaak werd aangekondigd voor het volgende jaar, maar met de overweldigende hoeveelheid bewijsmateriaal was de uitkomst zo goed als zeker. De familie De Witt was machteloos geworden.
News Story
