Ik sprong de trappen af, de treden onder mijn voeten latende voor wat ze waren, terwijl achter me het geroep van de beveiliging en de paniekerige commando's van Willem weerklonken door het trappenhuis. Mijn longen brandden, maar ik wist dat ik nog niet kon stoppen. Sophie wachtte beneden in de technische schacht, en als we nu niet wegkwamen, zouden we voorgoed in de val lopen. Ik bereikte de begane grond, ramde de deur naar de technische schacht open en viel bijna naar binnen. Sophie stond al met ingepakte laptop klaar bij de deur, haar ogen groot van spanning. "Is het gelukt?!" riep ze boven het zoemen van de servers uit. "De data is overgezet!" hijgde ik, terwijl ik naar adem hapte. "Willem heeft het door! We moeten hier NU weg!" Sophie klikte op een laatste toets op haar laptop, trok de bypass-module los uit de serverkast engooide het apparaat in haar tas. "De servers zijn gereset, het alarm springt over dertig seconden aan! Rennen!" We vlogen de ijzeren deur uit, trokken hem achter ons dicht en renden door de regen naar mijn auto die verstopt stond achter de vuilcontainers. Achter ons begon het felle, rode noodlicht van 'De Citadel' wild te knipperen en loeide een luide sirene door de nacht. Ik sprong achter het stuur, draaide de sleutel om en trapte het gaspedaal diep in. De auto schoot naar voren net op het moment dat een aantal beveiligers uit de achteringang naar buiten stormde. We sشden de bocht om en reden de openbare weg op, weg van het hoofdkantoor, de veiligheid van de nacht tegemoet. Pas toen we kilometers verderop op een verlaten parkeerplaats langs de snelweg stonden, durfden we weer normaal adem te halen. Sophie sloot haar laptop open en toonde het scherm. Daar stond een map met duizenden bestanden: financiële fraude, doodgezwegen schandalen, vervalste documenten en, belangrijker nog, de volledige biecht van de werknemers die onder dwang valse getuigenissen hadden moeten afleggen tegen Fleur. "Dit is het," fluisterde Sophie, een traan van opluchting rolde over haar wang. "Hiermee hebben we niet alleen bewijs voor Fleur, hiermee kunnen we het hele imperium van Willem de Witt naar de haaien helpen." Maar terwijl we daar zaten te triomferen, ging mijn telefoon over. Het scherm toonde een onbekend nummer. Ik nam op met een kloppend hart. "Jan," klonk de stem van Fleur aan de andere lijn, maar ze klonk niet bang; ze klonk wanhopig. "Je moet meteen naar huis komen. Er... er staan mensen voor de deur. Ze zeggen dat ze van de politie zijn, maar ze hebben geen uniform aan..." Het bloed in my aderen stroomde direct koud. Willem had geen tijd verspild. Hij had zijn eigen mensen gestuurd om Fleur te pakken voordat we het bewijs konden publiceren.
News Story
