De stem aan de andere kant van de lijn behoorde toe aan Willem de Witt, een man wiens invloed in de zakenwereld en de politiek reikte tot ver buiten de provinciegrenzen. Zijn toon was niet woedend, en dat was juist het meest angstaanjagende eraan. Het was ijzig kalm, vol van een misplaatste superioriteit die aangaf dat hij de touwtjes nog steeds stevig in handen had, ongeacht Fleur haar ontsnapping. "Wist je dat we alles horen, Jan?" zei hij zacht, met een grimmige ondertoon die door mijn ruggengraat sneed. "Elk woord dat je zei toen je op die veranda stond. Elke valse belofte. Maar belangrijker nog... we horen ook wat Fleur tegen jou heeft gezegd in de weken vóór haar zogenaamde redding. Of liever gezegd, we horen het bewijs van haar eigen machinaties." Mijn adem stokte in mijn keel. "Wat bedoel je met machinaties? Ze was een gevangene in jullie huis!" "Was ze dat?" Willem lachte schamper, een droog, kil geluid dat me deed denken aan schrapend metaal. "In dat apparaatje staat niet alleen jouw stem, Jan. Er staat een opname op van een heel ander gesprek. Een gesprek waarin Fleur heel openhartig vertelt over haar plannen om ons familiebedrijf systematisch te ontredderen, samen met jou. Industrial espionage, noem je dat in nette kringen. Maar hier noemen we het verraad." Ik keek naar Fleur, die aan de eettafel zat te rillen met een kop lauwe thee in haar handen. Haar ogen schoten naar mij toe, gevuld met een paniek die dieper ging dan wat dan ook. Ze schudde heftig haar hoofd, haar lippen bewogen zonder dat er geluid uit kwam: Nee, papa, het is een leugen! Ze liegen! "Je liegt, Willem," bracht ik uit, terwijl ik de telefoon zo strak vasthad dat mijn knokkels wit zagen. "Jullie manipuleren de boel om haar terug te krijgen." "Misschien," antwoordde Willem traag. "Maar het Openbaar Ministerie zal daar heel anders over denken als dit bewijs op hun bureau belandt. En geloof me, Jan, mijn connecties reiken diep. Veel dieper dan jouw kleine autootje kan rijden. Je hebt precies achtenveertig uur om Fleur terug te brengen naar het landgoed. Doet u dat niet, dan barst de hel los en sleuren we jullie allebei mee de diepte in." De verbinding werd verbroken. Een luide, monotone kiestoon vulde de kamer, terwijl mijn hart tekeerging als een op hol geslagen hamer. Fleur stond op, haar stoel schraapte luid over de houten vloer. "Wat zeiden ze, pap? Wat willen ze van ons?" "Ze beweren dat ze een opname hebben," zei ik hees, terwijl ik de telefoon langzaam liet zakken. "Een opname waarin jij... waarin jij zogenaamd bewijst dat je hun bedrijf wilde saboteren. Ze dreigen ons kapot te maken via justitie als je niet teruggaat." Fleur barstte in snikken uit, haar knieën gaven het bijna op. Ikving haar op voordat ze kon vallen, haar armen koud en trillend tegen mijn borst. "Het is een vervalsing, pap! Ze hebben mijn stem geknipt en geplakt uit oude telefoongesprekken! Ze doen dit vaker, dat is hoe ze iedereen monddood maken!" Ik geloofde haar. Ik kende mijn dochter; ze had niet eens de moowaar om een vlieg kwaad te doen, laat staan industriële spionage te plegen. Maar de angst knaagde aan me. Willem de Witt blufte niet. Als hij zei dat hij bewijs had, creëerde hij dat bewijs desnoods. We hadden nog precies twee dagen om te ontdekken hoe we deze val konden ontwijken, voordat we er voorgoed in zouden stikken. Die nacht kon ik de slaap niet vatten. Ik zat beneden aan de keukentafel, het zwakke licht van de straatlantaarn scheen door het venster, terwijl ik nadacht over mogelijke bondgenoten. Iemand moest toch immuun zijn voor de macht van de familie De Witt? Iemand binnen dat imperium die genoeg wist om hun façade te laten barsten. En toen herinnerde ik me een naam. Sophie, de voormalige persoonlijke assistente van Daan, die een jaar geleden plotseling en onder mysterieuze omstandigheden was vertrokken.
News Story
