DEEL 7 — De Onbekende Wacht in de Duisternis
Mijn blik was vastgenageld aan de vrouw in de hoek van de ziekenhuiskamer. Ze droeg weliswaar het standaarduniform van het ziekenhuispersoneel, maar haar houding had niets weg van de meelevende zorg die je van een verpleegster zou verwachten. Ze zat kaarsrecht in de stoel, haar armen strak over elkaar, met een kleine, zwarte smartphone in haar hand waarvan het scherm haar gezicht in een griezelig blauw licht zette.
Ze scande voortdurend het scherm, alsof ze instructies of updates ontving. Wie was zij? Stond zij hier onder leiding van Tom en dokter Van Houten om ervoor te zorgen dat niemand – absoluut niemand – bij mijn vader kon komen, en vooral om te controleren of hij niet onverhoopt uit zijn coma zou ontwaken? De gedachte bezorgde me een ijskoude rilling over mijn rug.
Mijn vader was niet zomaar een patiënt; hij was een gevangene in zijn eigen ziekbed, bewaakt door de handlangers van zijn eigen zoon. Ik wilde de deur opduwen, naar binnen stormen en verhaal halen, maar mijn gezonde verstand hield me tegen. Wat had dat voor zin? Ik was ongewapend, alleen, en als die vrouw alarm zou slaan, zouden Tom en de beveiligers binnen dertig seconden ter plaatse zijn.
Ik moest eerst zorgen dat ik versterking kreeg, of bew veiligstellen dat buiten dit corrupte ziekenhuis lag. Terwijl ik nog steeds door de kier van de deur naar binnen keerde, zag ik dat mijn vader een zwakke beweging maakte. Zijn linkerhand, die slap op het laken lag, trilde heel licht. Een van zijn vingers kromde zich een klein beetje, alsof hij probeerde iets vast te pakken, of alsof zijn lichaam vocht tegen de zware verdoving en de coma.
Mijn hart miste een slag. Hij leefde! Hij was niet hersendood, zoals dokter Van Houten wellicht had gesuggereerd om de volmacht te rechtvaardigen. Er was nog bewustzijn, ergens diep van binnen probeerde hij door de barrière van de verdovingsmiddelen heen te breken. De vrouw in de hoek merkte de beweging kennelijk ook op. Ze stond abrupt op uit haar stoel, liep met snelle, harde stappen naar het bed en boog zich over mijn vader heen.
Ze legde geen hand op zijn arm om hem te troosten; in plaats daarvan greep ze naar het infuus en drukte op een knop van het elektronische toedieningssysteem, waarna het zoemende geluid van de pomp iets hoger werd. Onmiddellijk daarna zag ik de hand van mijn vader verslappen en weer roerloos op het laken neerzakken. Wat deed ze? Diende ze hem extra kalmeringsmiddelen toe om hem stil te houden?
De woede die in me opkeam, brandde heter dan vuur. Dit was geen medische zorg meer; dit was opzettelijke toediening van zware medicatie om te voorkomen dat hij zou ontwaken en de waarheid zou spreken. Voordat ik kon bedenken wat ik moest doen, hoorde ik achter me in de gang het geluid van naderende voetstappen en het kenmerkende gerinkel van een wieltje van een karretje.
Iemand kwam eraan. Als ik nu niet maakte dat ik wegkwam, zou ik betrapt worden. Met een laatste, pijnlijke blik op het blekende gezicht van mijn vader op het bed, draaide ik me om en snelde op mijn tippen weg door de gang, terug naar de oostvleugel en de trappenhal. Ikrende naar beneden, de betonnen trappen af, tot ik weer in de donkere, grauwe keldergangen van de technische dienst stond.
De adrenaline gierde door mijn lijf. Mijn ademhaling ging in snelle, hijgende teugen. Ik bereikte de laadperrons en glipte door de op een kier staande nooddeur naar buiten, de stromende herfstregen in. De frisse lucht deed me goed, maar mijn kleren waren inmiddels doorweekt en de kou sneed door mijn botten. Ik haastte me naar mijn auto, trok het portier open en plofte achter het stuur.
Terwijl ik de motor startte en de verwarming op de hoogste stand zette om weer warm te worden, pakte ik mijn telefoon. Ik moest meester Benders onmiddellijk bellen en hem vertellen wat ik zojuist had gezien: dat mijn vader nog leefde, maar dat ze hem bewust onder de duim hielden met extra medicatie, en dat er een bewaker in de kamer zat. Maar toen ik mijn telefoon ontgrendelde, zag ik dat ik drie gemiste oproepen had en één nieuw WhatsApp-bericht.
Het afzenderadres was onbekend, maar de tekst deed mijn bloed in aderen stollen: “Als je lief bent voor je leven, Laura, rijd je nu direct weg uit Maastricht en kom je nooit meer terug. De volgende keer blijft het niet bij een waarschuwing.”
