DEEL2 — DeFluisterende Zuster in de Schaduw
De regen bleef onverminderd tegen de autoruiten beuken, alsof de hemel zelf de gruwelijke waarheid die zuster Clara net had uitgesproken wilde wegspoelen. Mijn handen klemden zich zo strak om het stuur dat mijn knokkels wit zagen. In mijn hoofd dreunde de mededeling na als een zware kerkklok: hij ligt al sinds dinsdag in coma . Dit veranderde alles.
Dit tilde de familieruzie over het familiebedrijf en de erfenis naar een compleet ander, angstaanjagend niveau. Als mijn vader al dagen buiten bewustzijn was, kon hij onmogelijk gisterenmiddag dat formulier hebben ondertekend. Wie had zijn handtekening vervalst? En hoe diep waren Tom en eventuele handlangers gezonken om mij buiten te sluiten? "Clara, ben je daar nog?" fluisterde ik terug, mijn stem trillend van zowel kou als pure adrenaline.
"Luister, als pap in coma ligt, hoe kan dat formulier dan...?" "Sssst!" onderbrak Clara me met een scherpe, haastige toon. Op de achtergrond hoorde ik het gedempt open- en dichtgaan van een zware deur, gevolgd door snelle voetstappen op linoleum. Ze leek zich ergens te verstoppen, misschien in een van de personeelskastjes of een verlaten behandelkamer.
"Ik kan niet lang praten, ze zoeken me nu al. Er is hier iets vreselijks gaande, meer dan je denkt. Jouw broer Tom loopt hier al dagen rond met notarissen en verdachte figuren uit Amsterdam. Ze zijn niet bezig met de gezondheid van je vader; ze zijn bezig met zijn testament, zijn handtekeningen, zijn vermogen. En het ergste is... de arts die de hoofdartser is, dokter Van Houten, dekt het allemaal af." Elk woord dat ze sprak, voelde als een dolkstoot in mijn rug.
Ons familiebedrijf, de oude drukkerij en de vastgoedportefeuille in Limburg en Utrecht, vertegenwoordigden een enorm fortuin. Maar geld had voor mij nooit op de eerste plaats gestaan; het ging om de band met mijn vader, om de liefde die door jarenlange misverstanden was verwaterd. Dat Tom zo ver zou gaan om ons imperium te kapen over de ziekenhuisbedwang van onze stervende vader, tartte elk menselijk fatsoen.
"Wat moet ik doen, Clara?" vroeg ik, terwijl ik mijn stoel iets naar achteren schoof om meer bewegingsruimte te krijgen. "Moet ik de politie bellen? Moet ik nu direct naar binnen stormen?" "Nee! Geen politie, nog niet," fluisterde Clara paniekerig. "Als je nu naar binnen stormt, roepen ze de beveiliging en gooien ze je het terrein af, of erger nog, ze verbergen je vader ergens anders onder medische voordoens.
Dokter Van Houten heeft volledige zeggenschap over de overplaatsingen. Je moet slim zijn. Je moet bewijs vinden. Er is een kluisje in het kantoor van de hoofdadministratie op de tweede verdieping, of... wacht, hoor ik daar iemand?" Een harde plof klonk door de luidspreker van mijn telefoon, gevolgd door een gesmoorde kreet. Toen werd de verbinding abrupt verbroken.
Een monotone kiestoon vulde de auto. "Clara? Clara!" riep ik uit, maar het mocht niet baten. De lijn was dood. De angst die tot nu toe als een koude hand om mijn hart had geklemd, veranderde in een brandende vastberadenheid. Ik kon hier niet langer passief blijven zitten wachten. Mijn vader lag daar hulpeloos, mogelijk slachtoffer van een duister complot van zijn eigen zoon, en een corrupte arts hielp hen daarbij.
Ik trok de deur van de auto open en stapte de kille Maastrichtse avondlucht in. De regen sloeg direct in mijn gezicht, maar het kon me niet schelen. Met snelle stappen liep ik naar de hoofdingang van het ziekenhuis. De automatische deuren gleden voor me open en verwelkomden me met een vlaag van warme, ontsmette lucht. Het ziekenhuis was inmiddels overgegaan in de avondrust; de gangen waren grotendeels verlaten, afgezien van een enkele verpleegster die met een medicijnenkarretje langsliep.
Ik trok de kraag van mijn jas hoog op, drukte mijn capuchon diep in mijn voorhoofd en liep met een vastberaden pas richting de liften. Mijn hart bonkte in mijn keel, elke slag weerklinkend tegen mijn slapen. Ik moest naar boven. Naar kamer 312. Naar de waarheid. Maar toen ik op het knopje van de lift drukte, zag ik in de weerspiegeling van de glazen wand dat iemand de gang inliep. Het was Tom. En hij was niet alleen. Twee potige beveiligers liepen direct achter hem, hun ogen strak op mij gericht.
