DEEL 14 — De Vlucht door de Bossen
De houten vloer van de gang kraakte onder elke stap die ik zette, ondanks dat ik probeerde zo stil mogelijk te lopen. Mijn hoofd was nog steeds zwaar door de restanten van het kalmeringsmiddel, maar de adrenaline stroomde door mijn aderen als vloeibaar vuur. Ik moest naar buiten. Ik moest een telefoon zien te bemachtigen of een hoofdweg bereiken om de echte politie – niet de corrupte lokale agenten die wellicht in de zak van Tom zaten – te bereiken.
Ik volgde de gang tot aan een brede, houten trap die naar beneden leidde naar de begane grond. Beneden in de hal hoorde ik stemmen. Het was de stem van Tom, luid en geïrriteerd, in gesprek met iemand die op een mobiele telefoon sprak. "...nee, dokter Van Houten zegt dat de oude man vandaag of morgen zal bezwijken aan de complicaties van de operatie.
Het maakt niet meer uit of Laura tekent of niet; de medische volmacht geeft ons het recht om alles af te handelen," zei Tom met een stem die geen greintje medelijden bevatte. Mijn vader... ze waren van plan om hem vandaag of morgen te laten sterven, of erger nog, de stekker eruit te trekken onder het mom van medische noodzaak? De woede overwon elke angst.
Ik liet me niet langer tegenhouden. In plaats van naar de voordeur te lopen waar Tom stond, keerde ik me om naar de achterkant van de gang, waar een grote, stoffige glasdeur toegang gaf tot een overwoekerd terras en de dichte bossen daarachter. Met een harde ruk duwde ik de glasdeur open. Het glas kraakte in het oude kozijn, en de deur zwaaide met een klap open tegen de buitenmuur.
"Hé! Wat is dat?!" hoorde ik Tom roepen vanuit de hal. "Wie is daar?!" Ik hoorde snelle voetstappen achter me op de houten vloer. Ik bedacht me geen moment, sprong van het terras de natte modder in en rende met alles wat ik in me had de donkere bossen in, terwijl de takken van de dennenbomen in mijn gezicht sloegen en de stem van Tom in de verte luidkeels riep dat ik moest stoppen. Ik rende door, dieper het bos in, op zoek naar vrijheid, op zoek naar de waarheid, en vooral... op zoek naar de ultieme wraak op degenen die mijn familie hadden vernietigd. De schaduw van Maastricht hing zwaar over me, maar ik zou niet rusten voordat het licht doorbrak.
