DEEL 9 – Het bewijsmateriaal op tafel
De spanning in de conferentiezaal was zo snijdend dat je een speld kon horen vallen. De hoofdjurist van de luchtvaartmaatschappij, een oudere man met een zilveren bril en een vermoeide blik, schoof het dikke dossier van Luca naar zich toe. Hij sloeg het open en begon de pagina’s door te bladeren. Naarmate hij las, werden zijn ogen steeds groter en begon zijn frons dieper te worden.
“Dit is nogal wat, kapitein Ferri,” zei de jurist uiteindelijk met een schorre stem. Hij keek op naar de advocaat van Stefano, die inmiddels angstvallig stil was geworden en zenuwachtig aan zijn manchet plukte. “Hier staat zwart op wit dat de foto’s die zijn ingediend voor de echtscheidingszaak, zijn verkregen via illegale observatie door Marco Moretti — een man die op de loonlijst staat van de vastgoedmaatschappij van Stefano’s schoonvader. Er is sprake van voorbedachte rade om de gezagvoerder te compromitteren én een onschuldige moeder te chanteren.”
“Dat… dat is laster! Pure speculatie!” riep Stefano’s advocaat paniekerig, hoewel zijn stem oversloeg. “Dit bewijsmateriaal is onrechtmatig verkregen en zal in de rechtbank worden verworpen!”
“Onrechtmatig verkregen?” klonk een nieuwe stem bij de deur.
We keken allemaal om. De inspecteur van de federale politie die aan het begin van de tafel zat, drukte op een knop op zijn tablet. Direct verscheen er op het grote plasmascherm aan de muur een opgenomen telefoongesprek. De luidsprekers vulden de ruimte met de herkenbare stem van Stefano zelf, die lachend aan het overleggen was met Marco Moretti over hoe ze mij konden ‘pakken op die vlucht’ om de voogdijzaak naar hun hand te zetten.
De advocaat zakte door zijn hoeven en liet zich langzaam terugvallen in zijn stoel. De kleur was volledig uit zijn gezicht verdwenen. Hij wist dat er geen ontkomen meer aan was. Dit was geen civiele echtscheidingszaak meer; dit was een federale strafzaak wegens chantage, samenzwering en het misbruik van persoonsgegevens.
Luca draaide zich om en keek me aan. Er verscheen een kleine, warme glimlach op zijn gezicht — een blik van pure triomf, maar ook van diepe genegenheid. Hij legde een hand op mijn schouder. Het voelde wederom zo natuurlijk, zo vertrouwd, alsof we elkaars anker waren in deze storm van leugens.
“Je bent veilig, Elena,” fluisterde hij zo zacht dat alleen ik het kon horen. “Niemand pakt jouw dochter van je af.”
De hoofdjurist schraapte zijn keel en keek recht naar de bleke advocaat. “Ik stel voor dat u uw cliënt belt, meneer. En hem vertelt dat hij beter per direct kan bekennen, voordat de politie zijn kantoor binnenvalt met een arrestatiebevel.”
Maar de echte klap moest nog komen. Want wat Stefano niet wist, was dat de corruptiezaak rond zijn schoonvaders vastgoedimperium ook direct gekoppeld was aan illegale financiering van witwaspraktijken. En daar hing niet een taakstraf op, maar jarenlange celstraf.
