DEEL 14 – Het naderende gevaar in het donker
Het geluid van de naderende auto kwam steeds dichterbij. De zware motoren bulderden door de stille bergvallei en echoden tegen de steile rotswanden. Wie kon in vredesnaam weten dat we hier waren? We hadden geen spoor achtergelaten, geen telefoons gebruikt, en de rit naar de berghut was in complete geheimhouding uitgevoerd.
Luca liep met snelle, stille passen naar het raam, schoof het zware houten luik op een kiertje en tuurde naar buiten in de pikdonkere nacht. Een koplampbundel sneed door de mist en scheen even fel over de boomgrens, recht richting de oprijlaan van de berghut.
“Ze hebben ons gevonden,” fluisterde Luca, maar zijn stem klonk niet angstig; hij klonk strijdlustig, als een piloot die zich klaarmaakte voor een noodlanding in de storm.
“Hoe… hoe kan dat nou?” bracht ik uit, terwijl ik Vittoria, die inmiddels wakker was geworden van de commotie en zachtjes begon te jengelen, stevig tegen me aandrukte. “We hadden geen bereik! Ze konden ons toch niet traceren?”
“Ze hebben geen telefoonsignalering nodig gehad,” beet Luca toe terwijl hij snel door de kamer liep en de zware grendels op de deuren controleerde. “Stefano’s handlangers werken samen met professionele huurlingen. Ze hebben waarschijnlijk de dashcam van de huurauto uitgelezen of onze kentekens laten scannen door een verkeerscamera bij de tolweg voordat we de snelweg verlieten.”
De auto stopte met een piepende rembeweging beneden bij de voordeur. De portieren sloegen dicht. Zware voetstappen stampen over het grind van het paadje naar de ingang.
Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik wilde gillen van angst, maar ik hield me in om Vittoria niet nog angstiger te maken. Luca liep naar de gangkast, opende een verborgen luik in de muur, en haalde daar een zware, legale jachtbundel tevoorschijn — een overblijfsel uit de tijd dat zijn oom in de bergen jaagde.
“Elena, luister heel goed naar me,” zei Luca met een ijzeren kalmte toen hij me recht in de ogen keek. “Pak Vittoria en ga naar de achterste slaapkamer. Daar is een klein luik dat naar een oude voorraadkelder leidt. Als er iets gebeurt… verstop je daar en kom er pas uit als je mijn stem hoort. Begrepen?”
“Nee! Ik ga niet zonder jou!” huilde ik, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. “Ik kan jou niet ook nog verliezen!”
“Je verliest me niet,” antwoordde Luca, en voor het eerst zag ik een zachte, kwetsbare glimlach op zijn gezicht terwijl hij snel naar me toe liep en mijn gezicht in zijn handen nam. Hij drukte een snelle, vurige kus op mijn voorhoofd. “Nu gaan, Elena. Voor Vittoria.”
Voordat ik kon antwoorden, klonk er een harde, dreigende bonk op de houten voordeur. De eerste deurklink begon gewelddadig rond te draaien.
