DEEL 4 – Het bericht uit de cockpit
De scherpe, elektronische toon van de intercom galmde door de cabine, gevolgd door het stemgeluid van de gezagvoerder van dienst – een scherpe, zakelijke stem die in schril contrast stond met de intimiteit van het moment tussen mij en Luca.
“Dames en heren, hier spreekt de co-piloot. Zoals u heeft gemerkt hebben we zojuist te maken gehad met zware turbulentie. Om veiligheidsredenen zullen we onze koers iets moeten aanpassen en landen we naar verwachting over veertig minuten op de luchthaven van Rome Fiumicino. Excuses voor het ongemak.”
De betovering was verbroken. Luca trok zijn hand langzaam terug, al bleef zijn blik op mijn lippen rusten voordat hij zijn gezicht afwendde naar het raam. Een diepe zucht verliet zijn borst.
“Tijd om weer terug te keren naar de werkelijkheid,” mompelde hij bitter.
Maar de werkelijkheid liet niet lang op zich wachten. Terwijl de passagiers om ons heen hun tafeltjes inklapten en hun stoelen rechtop zetten voor de daling, zag ik in mijn ooghoek een beweging op rij veertien. Marco Moretti, de paparazzo, had zijn camera opnieuw gepakt. Dit keer hield hij hem niet stiekem verborgen, maar stond hij op het punt om op te staan en naar onze rij toe te lopen. Zijn gezicht stond op onheil: hij had duidelijk door dat we een intiem moment hadden gedeeld, en voor iemand van zijn soort was dat goud waard.
“Luca,” fluisterde ik dringend, terwijl ik naar achteren wees. “Die man komt onze kant op.”
Luca draaide zich om. Zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes. Zonder een woord te zeggen, stond hij abrupt op uit zijn stoel. Zijn lengte en indrukwekkende postuur dwongen de man direct om even te aarzelen in het gangpad.
“Wat denk je dat je aan het doen bent, Moretti?” zei Luca met een stem die koud genoeg was om vloeibaar zuurstof te bevriezen.
Moretti glimlachte schijnheilig, zijn goedkope zonnebril stevig op zijn neus gedrukt. “Gewoon wat foto’s maken voor de pers, kapitein Ferri. Het schijnt dat de grote held van de luchtvaart een erg gezellig ritje heeft met een jonge gescheiden moeder. Dat verkoopt morgen fantastisch op de voorpagina van de tabloids. Denk je niet?”
De woede die in Luca ontbrande was bijna tastbaar. Voordat Moretti nog een woord kon uitbrengen, deed Luca een stap naar voren en sloeg met een snelle, gecontroleerde beweging de telefoon uit de hand van de journalist. Het toestel kletterde met een harde klap op de vloer van de cabine en schoof onder de stoelen een rij verder naar achteren.
“Hé! Ben je gek geworden? Dat is vernieling van eigendom!” schreeuwde Moretti, terwijl zijn gezicht rood aanloopt van woede.
De stewardess die door het gangpad liep, haastte zich naar voren. “Meneer, meneer! Ga alstublieft onmiddellijk weer zitten. We landen zo en de riemen moeten vast!”
Luca negeerde de stewardess volkomen. Hij pakte Moretti bij de kraag van zijn overhemd, trok hem dicht naar zich toe en fluisterde iets in zijn oor dat zo angstaanjagend klonk dat de kleur direct uit het gezicht van de journalist trok. Wat hij ook zei, het werkte onmiddellijk: Moretti knikte angstig, liet zijn hoofd hangen en drukte zich terug in zijn stoel zonder nog één geluid te produceren.
Wanneer Luca weer terugkeerde naar stoel 12A en naast me plofte, ademde hij zwaar. Zijn handen trilden lichtjes van de adrenaline.
“Dat… was misschien niet erg handig,” zei ik, al kon ik de bewondering in mijn eigen stem amper verbergen.
“Soms moet je mensen laten zien dat ze te ver gaan,” antwoordde Luca kortaf. Hij keek naar Vittoria, die inmiddels weer rustig in mijn armen lag te slapen, volkomen onbewust van de confrontatie. “We zijn bijna in Rome, Elena. Wat ga je daar doen?”
“Mijn zus opzoeken,” antwoorde ik zacht. “En opnieuw beginnen. Zonder Stefano. Zonder al die leugens.”
Luca knikte langzaam. Hij greep in de binnenzak van zijn pilotenjack en haalde een klein, donkerblauw visitekaartje tevoorschijn met daarop alleen een handgeschreven telefoonnummer en zijn voornaam. Hij schoof het kaartje discrete in de palm van mijn hand.
“Mocht je ooit praten met iemand die de waarheid wil horen… of mocht je gewoon een schouder nodig hebben die niet beweegt tijdens de turbulentie… bel me dan,” zei hij met een intensheid die me naar de keel greep.
Het vliegtuig maakte een harde smak op de landingsbaan van Fiumicino. De remmen gierden het uit, en de motoren loeiden op volle kracht om het toestel tot stilstand te brengen.
