DEEL 13 – Onderduiken in de bergen
De auto reed over de smalle, kronkelende weg die steil omhoog klom de Dolomieten in. Buiten was de wereld veranderd in een ruig, mistig landschap van donkere dennenbossen en reusachtige rotswanden die als dreigende reuzen boven de weg uittorenden. De avond valt snel in de bergen, en de temperatuur daalde aanzienlijk. Op de achterbank sliep Vittoria diep en rustig in haar autostoeltje, volkomen onbewust van het feit dat we op de vlucht waren voor criminele handlangers.
Ik zat naast Luca op de passagiersstoel, starend naar de ruitenwissers die met een monotoon geluid over het voorraam gleden terwijl de eerste regendruppels vielen.
“Bedankt dat je dit doet, Luca,” zei ik zacht, terwijl ik mijn handen warmde aan de verwarming van het dashboard. “Je hoeft dit risico helemaal niet te nemen. Je hebt al zo veel geholpen.”
Luca keek even op van de weg, zijn blauwe ogen vangen het zwakke licht van het dashboard. Er verscheen een warme, zachte glimlach op zijn gezicht.
“Ik doe dit niet omdat het moet, Elena,” zei hij met een diepe, serieuze ondertoon. “Vanaf het moment dat je daar op stoel 12C zat, met die kinderwagen en dat knuffelkonijn… wist ik dat mijn leven zou veranderen. Ik laat je niet meer in de steek. Niemand raakt jou of Vittoria nog aan.”
Die woorden raakten me diep in mijn hart. Na al het verraad, de leugenachtige woorden en de vernederingen door Stefano, voelde de oprechte bescherming van deze man als een warme deken in de vrieskou.
Na nog twintig minuten rijden over een afgelegen grindweg, draaide Luca de auto het terrein op van een oude, stenen berghut die prachtig verscholen lag tussen de pijnbomen. Het huis zag er gezellig en robuust uit, met een dikke rookpluim die langzaam uit de stenen schoorsteen omhoogkwam.
“Dit is van mijn oom geweest,” legde Luca uit terwijl hij de motor uitzette. “Er is geen mobiel bereik, geen internet, en niemand weet dat we hier zijn. Hier zijn we absoluut veilig.”
We stapten uit. De berglucht was ijskoud, scherp en zuiver. Terwijl Luca Vittoria teder uit de auto tilde zonder dat ze wakker werd, liep ik achter hem aan naar de zware houten voordeur. Binnen was het knus en warm, verlicht door het knetterende haardvuur dat Luca kennelijk van tevoren had voorbereid.
Maar terwijl Luca de koffers neerzette en de houten luiken voor de ramen sloot, hoorden we in de verte, diep beneden in het dal, het geluid van een auto die met hoge snelheid over de grindweg leek te rijden.
Luca’s bewegingen stokken. Hij keek naar de deur, en daarna naar mij.
