DEEL 15 – De storm barst los
De bonken op de voordeur werden luider, gevolgd door een ruwe, agressieve mannenstem die door de nacht sneed.
“Open de deur! We weten dat jullie binnen zijn! Geef de kist en de gegevens af, en niemand hoeft gewond te raken!”
Ik verstijfde. De stem was koud en vreemd — niet van Stefano zelf, maar van een van de huurlingen die door zijn netwerk waren ingehuurd om de compromitterende data koste wat het kost terug te krijgen voordat de politie kon ingrijpen. Vittoria begon luid te huilen in mijn armen, haar angstige geschreeuw sneed door merg en been in de kleine, donkere hal.
“Ga nu, Elena!” siste Luca met een stem die geen tegenspraak duldde. Hij stond met zijn rug naar de voordeur gedrukt, het jachtgeweer stevig in zijn handen, klaar om de ingang te verdedigen als het hout zou begeven.
Met trillende benen en Vittoria stevig tegen mijn borst gedrukt, rende ik naar de achterste slaapkamer. De houten vloer kraakte onder mijn stappen. Ik vond het kleine, stoffige luik in de hoek van de kamer, trok het met al mijn kracht open, en liet me voorzichtig met Vittoria naar beneden zakken in de donkere, koele voorraadkelder. Beneden rook het naar vochtige aarde en oude houtbussen. Ik trok het luik bijna helemaal dicht, zodat er slechts een smalle kiertje licht naar binnen viel, en hield mijn hand stevig over Vittoria’s mondje om haar stil te houden.
Boven hoorde ik een oorverdovende knal.
Het hout van de voordeur versplinterde met een geweldige klap. De huurlingen hadden de deur geforceerd en drongen het huis binnen.
“Waar zijn ze? Zoek het hele huis door!” brulde een stem.
Direct daarna klonk het geluid van brekend glas, stampende laarzen en een korte, harde worsteling in de woonkamer. Een diepe kreet van pijn en woede echode door het huis — de stem van Luca.
Mijn adem stokte in mijn keel. Ik wilde naar boven rennen, wilde schreeuwen, wilde hem helpen. Maar ik wist dat als ik tevoorschijn kwam, alles verloren was. Vittoria greep paniekerig naar mijn jasje, haar kleine hartje bonsde tegen mijn hand.
Door de smalle kier van het kelderluik zag ik een schaduw over de vloer van de slaapkamer bewegen. Zware stappen naderden de deur van de slaapkamer waar wij zich verborgen hielden. Een ruwe hand greep naar de deurklink en het metaal begon langzaam te draaien.
Wat er achter die deur te wachten stond, zou niet alleen bepalen of wij deze nacht zouden overleven, maar ook of de waarheid over Stefano, de corruptie en onze eigen toekomst ooit nog het daglicht zou zien. De stilte in de kelder was verstikkend, terwijl de voetstappen pal boven ons hoofd bleven staan.
