DEEL 2 – De schaduw in de weerspiegeling
De eerste dertig minuten van de vlucht verliepen in een gespannen stilte. Mijn hoofd lag nog steeds tegen de brede schouder van Luca Ferri, en hoewel het aanvankelijk onwennig aanvoelde, begon de warmte van zijn lichaam me langzaam te ontspannen. Vittoria ademde rustig tegen mijn borst; haar kleine hartje klopte in een traag, geruststellend ritme dat de storm in mijn eigen hoofd probeerde te bedaren. Luca bewoog nauwelijks. Zijn arm lag stijf langs zijn lichaam, alsof hij bang was om een verkeerde beweging te maken en de illusie te verstoren. Maar toen de stewardessen langskwamen met de drankjeskar, moest ik wel rechtop gaan zitten.
“Dank u,” fluisterde ik terwijl ik mijn schouder rechtte en mijn haar uit mijn gezicht veegde. Mijn nek voelde stijf aan.
“Gaat het?” vroeg Luca zacht. Zijn stem klonk diep en rustgevend, met een lichte rasp die verraadde dat hij al tijden niet meer goed had geslapen.
“Het gaat,” antwoordde ik koeltjes, al kon ik een flauwe glimlach niet onderdrukken. “Uw schouder is in ieder geval steviger dan die van mijn ex-man.”
Luca glimlachte flauwtjes, maar zijn ogen bleven scherp en alert. Hij wierp een snelle blik over zijn schouder naar rij veertien. De man met de zonnebril leek te slapen, of deed in ieder geval alsof. Zijn telefoon lag echter pontificaal op zijn klaptafeltje, met de camera precies op onze rij gericht.
“Hij geeft niet op,” merkte Luca op. Zijn toon werd killer, bijna gevaarlijk. “Marco Moretti. Een freelance roddeljournalist die er een sport van maakt om gezagvoerders van de nationale luchtvaartmaatschappij in diskrediet te brengen. Ze betalen goed voor schandalen. Vooral als er jonge vrouwen en kinderen bij betrokken zijn. Het past allemaal in een groter complot om de directie te dwingen tot een reorganisatie.”
Ik keek hem aan, verbaasd over de hardheid in zijn stem. “Een complot? Is dat niet wat overdreven voor een simpele roddelbladfotograaf?”
“Denk je dat?” Luca draaide zich half naar me toe, zijn blauwe ogen priemend. “Mijn naam is verbonden aan een groot veiligheidsonderzoek naar de nieuwe automatische landingssystemen. Er zijn belangen mee gemoeid van miljoenen euro’s. Als ze mij kunnen beschadigen op persoonlijk vlak, verliezen we onze geloofwaardigheid in de raad van bestuur. En jij… jij zit midden in de schijnwerpers omdat je toevallig naast me zit.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. Ik wilde helemaal niet in iemands politieke of zakelijke oorlog verzeild raken. Ik wilde alleen maar naar Rome, naar mijn zus, om daar opnieuw te beginnen nadat Stefano mijn leven had vernield.
“Luister, meneer Ferri,” zei ik met een scherpe ondertoon in mijn stem. “Ik heb genoeg aan mijn eigen puinhoop. Ik ben hier niet om jouw pion te zijn in een of ander smerig spel.”
Voordat hij kon antwoorden, begon Vittoria wakker te worden. Ze wreef in haar ogen en gaf een zacht piepje. Luca keek naar het kleine meisje, en voor het eerst zag ik de strenge, harde trekken van zijn gezicht verzachten. Er verscheen een warme, haast kwetsbare blik in zijn ogen toen Vittoria haar handje uitstak en zijn glimmende gouden pilotenknop op zijn kraag aanraakte.
“Hallo kleine meid,” fluisterde Luca zo zacht mogelijk. “Blij dat je wakker bent. Je moeder had het bijna niet meer volgehouden met mij.”
Vittoria lachte schaterlief, onwetend van de spanning die door de cabine sneed. Maar toen ik naar buiten keek door het raampje, zag ik dat het weer omsloeg. Donkere, dreigende onweerswolken pakten zich samen rond de vleugel van het vliegtuig, en ergens diep in de verte hoorde ik een zacht, griezelig gerommel dat geen goed voerde.
