DEEL 8: Schaduwen in Pakhuis 42
De zware metalen deuren van pakhuis 42 stonden op een kier. Een zwak geel licht scheen van binnenuit naar buiten over de natte betonnen kade, waar het water van de haven zachtjes tegen de stenen kabbelde. Lisa en ik drukten onze ruggen tegen de muur, luisterend naar de geluiden van binnen. Er klonk het monotone brommen van een aggregaat en de gedempte stemmen van twee mannen die iets zairs versleepten.
"Zijn we zeker dat de kust veilig is?" klonk een diepe, ruwe stem van binnen. "Ja, die moeder zit op het politiebureau of dwaalt rond bij het station. Die zien we pas morgenochtend terug." Een van de mannen lachte schamper. Ik voelde de woede door mijn aderen stromen; ze dachten dat ze gewonnen hadden. Ik keek naar Lisa, die haar adem probeerde te bedaren.
"Hoe komen we naar binnen zonder dat ze ons zien?" fluisterde ik. Lisa wees naar een hoog, openstaand ventilatierooster aan de zijkant van het gebouw, net onder het dak. "Via die ladder daar kunnen we op de metalen galerij komen. Maar het is hoog en gevaarlijk." Ik aarzelde geen seconde. Mijn kind was daar binnen. Ik greep de metalen sporten van de ladder vast en begon te klimmen, de kou van het ijzer negerend. Toen ik bijna boven was, hoorde ik beneden het geluid van remmen. Een auto stopte met piepende banden voor het pakhuis. De deuren vlogen open en een bekende, koude stem galmde over de kade: "Waar is de baby? De plannen zijn gewijzigd, we vertrekken nú!" Het was mevrouw Kramer.
