DEEL 12: De Confrontatie op de Kade
"Als jullie een stap dichterbij komen, gooi ik het kind in het water!" schreeuwde de man met een hese, hysterische stem vanaf het dek van het ingesloten jacht. Mijn hart leek op te houden met kloppen. De wereld om me heen verdween; er was alleen nog dat kleine roze bundeltje in zijn ruwe handen. De politieagenten hielden hun adem in en deden een stap terug om de man niet verder in het nauw te drijven.
Meneer Van Dijk rende naar me toe en hield me tegen toen ik zelf de steiger op wilde rennen. "Wacht, laat de onderhandelaars..." begon hij, maar ik rukte me los. Ik liep naar de rand van de kade, recht tegenover het jacht, en schreeuwde met al de kracht die ik in me had: "Nee! Doe het niet! Doe haar geen pijn!" De man keek me met wilde ogen aan. "Jij hebt dit verpest!
Jij had moeten zwijgen!" riep hij terug, terwijl hij het bundeltje boven het donkere, kolkende water hield. Op dat exacte moment hoorde ik een geluid dat ik niet had verwacht — het zachte geknor van een politiedrone die vanuit de mist geruisloos boven het jacht hing. Bliksemsnel liet de drone een verblindend flitslicht los op de ogen van de man, waardoor hij gedesoriënteerd zijn ogen dichtkneep en zijn evenwicht verloor.
Dat was de seconde waar de arrestatieteam-agenten op wachtten. Met een snelle sprong vanuit de patrouilleboot klommen twee agenten aan boord, tackelden de man naar de grond en rukten het roze bundeltje uit zijn armen. Een paar seconden later werd het huilen van een baby over het water gedragen. Het klonk luider dan ooit tevoren.
