DEEL 5: De Schaduw Achter De Wagon
De mist hing zo dicht rond de roestende ijzeren wanden van de wagon dat ik amper tien meter vooruit kon kijken. "Is daar iemand?" riep ik, maar mijn stem klonk schor, bijna als een zielig gepiep in de uitgestrekte leegte van het terrein. Geen antwoord. Alleen het druppelen van vocht van het verroeste dak en het verre geluid van een langskomende nachtelijke snelweg gaven teken van leven.
Ik zette een aarzelende stap naar voren, mijn hart bonzende tegen mijn ribs alsof het eruit wilde breken. Toen bewoog de schaduw zich opnieuw. Uit de duisternis achter de wagon trad een gestalte naar voren. Het was geen man, en het was ook niet mevrouw Kramer. Het was een jonge vrouw met halflang blond haar, gekleed in een te grote regenjas, die haar handen diep in haar zakken hield.
Ze keek me aan met een blik waarin angst en vastberadenheid vreemd genoeg hand in hand gingen. "Je bent gek dat je alleen bent gekomen," fluisterde ze, terwijl ze achterom keek alsof ze werd achtervolgd. Ik kneep mijn ogen dicht om haar gezicht beter te kunnen onderscheiden in het zwakke licht van de maan. "Wie ben jij? Waar is mijn baby?" vroeg ik met een stem die oversloeg in paniek.
De vrouw deed een stap dichterbij en schudde heftig haar hoofd. "Ik werk voor hen... of tenminste, ik werkte voor hen tot vanmiddag. Mijn naam is Lisa. Ik ben de assistente van de advocaat die dit hele documentenplan heeft opgesteld." Ze slikte hoorbaar. "En ik weet precies waar ze je dochter verbergen."
