DEEL 7: De Vlucht Door de Haven
"Daar zijn ze! Pak ze!" klonk een grove stem van achter de stapel lege containers. Het felle licht van de zaklantaarns flitste wild over de roestige treinwagons. Lisa greep me bij mijn arm en trok me mee de duisternis in. "Ren! Als ze ons pakken, komen we hier levend niet vandaan!" We vlogen over het hobbelige grind, struikelend over losse stenen en roestende spoorstaven.
Mijn adem brandde in mijn longen, en de koude nachtlucht sneed in mijn keel als scheermesjes. Achter ons hoorden we het stampen van zware laarzen en luide roepen die steeds dichterbij kwamen. Lisa leidde me naar een kapotte omheining aan de rand van het emplacement, waar een bres in het hek uitzicht gaf op de donkere straten die naar de haven leidden.
We kropen door de scherpe ijzeren punten, waarbij mijn jas ergens achter bleef haken, maar ik trok door zonder achterom te kijken. De haven lag voor ons, een uitgestrekt labyrint van gigantische containers, hijskranen die als stalen reuzen tegen de nachthemel afstaken, en het sombere geluid van klotsend water tegen de kade. "Het pakhuis is nummer 42," hijgde Lisa, terwijl we ons schuilhielden achter een stapel houten pallets. "Daar ligt de boot klaar." Mijn hart bonsde in mijn keel. We waren dichtbij, maar achter ons hoorden ik het geluid van een naderende auto waarvan de koplampen de mist doorboren. Ze waren ons aan het achtervolgen met een voertuig.
