DEEL 11: Op het Open Water
De tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik op de natte steiger lag, mijn kniën opengehaald en mijn handen bloedend. Het jacht gleed steeds verder weg in de donkere mist van de haven, het witte schuim achterlatend in het donkere water. Mijn kind... ze namen mijn kind mee. Lisa sprong achter me op de steiger en hielp me overeind. "Kijk! Daar!" riep ze en wees naar het begin van de kade.
Met loeiende sirenen en knipperende blauwe lichten kwamen drie politieauto's met bandenserieus geweld aangereden. Meneer Van Dijk zat in de voorste politiewagen, naast een rechercheur. De auto's blokkeerden abrupt de weg naar de kade en agenten sprongen eruit met getrokken wapens. "Niet bewegen! Politie!" galmde het over het water. Het jacht dat net wilde versnellen om de open zee op te varen, werd direct beschchenen door de felle zoeklichten van de toegesnelde havendienst die vanuit het water de vluchtweg afsneed.
Ik zag hoe de man op het dek paniekerig om zich heen keek, terwijl agentschappen via luidsprekers eisten dat de motoren onmiddellijk werden uitgeschakeld. Het jacht maakte een scherpe, wanhopige draai, maar zat klem tussen de kade en de patrouilleboot. Op dat moment sprong mevrouw Kramer, die op de kade probeerde te vluchten, direct in de armen van de toegesnelde agenten die haar tegen de grond werkte en de handboeien omklonken. Maar aan boord van het jacht zag ik dat de man het roze bundeltje optilde en dreigde over de reling te stappen.
