Deel 7: De brand in het familielandgoed
De vlammen slaan metershoog uit het dak van de eeuwenoude Vance-villa als wij met de politiewagen arriveren op het landgoed. Brandweerwagens loeien, dikke zwarte rookwolken verspreiden zich over het uitgestrekte terrein en de rode gloed verlicht de nachtelijke hemel. Omstanders en journalisten verdringen zich achter de rood-witte afzetting. Mijn vader staat midden op het grasveld in zijn ochtendjas, wild gesticulerend tegen de brandweercommandant.
Mijn moeder huilt hysterisch in de armen van een van hun advocaten, terwijl haar dure diamanten oorbellen oplichten in de vuurgloed. Zodra ze mij uit de politiewagen ziet stappen, verstijft haar gehuil. Haar ogen vlammen van pure haat. “Jij! Jij hebt dit gedaan!” giert ze terwijl ze naar voren stormt, tegengehouden door twee agenten. “Je hebt ons alles afgepakt en nu steek je ons huis in brand!” Ik stap rustig uit de auto, geflankeerd door advocaat Harrison en inspecteur De Jong.
Ik kijk haar recht in de ogen, zonder enige angst. “Ik heb niets aangeraakt, moeder. Maar het lijkt erop dat je eigen hebzucht eindelijk in vlammen is opgegaan.” Inspecteur De Jong stapt naar voren en trekt zijn legitimatiebewijs. “Victor Vance en Helena Vance, jullie worden beiden aangehouden op verdenking van brandstichting met voorbedachten rade, financiële fraude en de moord op mevrouw Evelyn Vance.” De handboeien klikken dicht om de polsen van mijn vader terwijl hij luidkeels schreeuwt dat het een complot is.
Mijn moeder zakt door haar knieën op het gras. Terwijl de vlammen het erf verteren, voel ik voor het eerst in zestien jaar een diepe, bevrijdende rust over me heen dalen. Maar dan tikt inspecteur De Jong op mijn schouder en wijst naar een geparkeerde zwarte auto in de verte. “Lucas, zie je die auto daar? Die staat hier al sinds we aankwamen... en de bestuurder kijkt al de hele tijd naar jou.”
