Deel 3: De schaduw aan de Prinsengracht
De regen tikt onophoudelijk tegen de ruiten van de oude grachtenpandje aan de Prinsengracht 42. Het is een statig maar somber pand, verscholen tussen twee moderne appartementen. Volgens het kadaster is dit pand al decennia eigendom van de familie Vance, maar het stond nooit geregistreerd in de officiële bedrijfsbalansen van mijn vaders onderneming.
Met de gouden sleutel die ik in de cederhouten kist vond, open ik de zware eikenhouten deur. Een muffe geur van oud papier, leisteen en vergeten geheimen slaat me tegemoet. Binnen brandt geen licht; het duister wordt slechts doorbroken door de zwakke straatlantaarns buiten die door het glas schijnen. Ik sluit de deur achter me en klik mijn zaklamp aan.
De hal is gevuld met antieke kasten en schilderijen die generaties lang verborgen zijn gebleven. In de hoek van de studeerkamer vind ik een bureau dat precies past bij de cijfercombinatie uit de zwarte envelop: zeven cijfers. Mijn hart klopt in mijn keel. Wat als dit een valstrik is? Wat als mijn vader me al volgt? Ik hoor in de verte het geluid van een optrekkende auto buiten in de smalle straat.
Snel voer ik de code in: 4-8-1-9-6-2-0. Met een luide mechanische klik schuift de middelste lade van het bureau open. Er ligt geen geld, geen goud. Alleen een blauw, dik dossier met het opschrift: ‘Project Janus — Bewijslast tegen Victor Vance’ . Ik sla de eerste pagina open en zie tot mijn grote afschuw dat mijn vader niet alleen fraude heeft gepleegd met de bedrijfsfondsen, maar dat hij ook handlangers heeft ingehuet om de handtekening van oma te vervalsen op eerdere schenkingen. Plotseling hoor ik glas breken in de gang achter mij. Iemand is binnengekomen.
