Deel 13: Het fatale moment in de kelder
Het koude metaal van de loop glinstert in het zwakke licht van de ondergrondse kluis. Arthur de Witt lacht grimmig, zijn vinger rust gevaarlijk licht op de trekker. “Je had moeten wegblijven, jongen. Je had genoegen moeten nemen met je armoedige leven. Maar je hebt dezelfde koppigheid als je oma... en dat wordt je nu fataal.” Mijn hart bonst in mijn keel, maar mijn hoofd blijft vreemd genoeg helder.
Ik sta met mijn rug tegen de open stalen kluis, omringd door de decennialange geheimen van de familie Vance. Ik weet dat als ik nu beweeg, hij schiet. “Denk je echt dat je hiermee wegkomt, Arthur?” zeg ik met een vaste stem. “De politie weet dat ik hier ben. Inspecteur De Jong is al onderweg naar dit kantoor met een volledig invalsteam.” Arthur lacht schamper.
“Tegen de tijd dat ze hier zijn, lig je allang op de bodem van de Herengracht, en is dit dossier officiële geschiedenis.” Hij spant zijn vinger. De spanning in de kelder is om te snijden. Maar op dat exact moment klinkt er een luid beukend geluid vanaf de trap. De zware nooddeur van het kantoor wordt met brute kracht opengetrapt. Sirenes loeien luid door de straat buiten, en de stem van inspecteur De Jong galmt door de gangen: “Politie Amsterdam!
Handen omhoog, iedereen is omsingeld!” Arthur’s gezicht verbleekt voor een fractie van een seconde. Hij aarzelt... en die ene seconde is genoeg. Ik gooi mezelf opzij, recht in de open kluis, terwijl een schot door de ruimte klinkt en de kogel hard inslaat op de stalen wand achter me.
