Deel 10: Het web van bedrog
Arthur de Witt staat langzaam op uit zijn stoel en loopt met bedachtzame stappen naar het grote raam dat uitkijkt over de gracht. Zijn handen zijn rustig gevouwen achter zijn rug. “Je vader was een arrogante dwaas, Lucas,” zegt hij zonder om te kijken. “Hij dacht dat hij het imperium van de familie Vance runde, maar in werkelijkheid was hij slechts een pion in een veel groter spel.
Wie denk je dat het investeringsfonds van achttien miljoen dollar destijds heeft gered toen jullie bijna failliet gingen?” Mijn maag samentrekt. “Jij?” “Precies,” draait Arthur zich om met een triomfantelijke blik in zijn ogen. “Ik heb alle touwtjes in handen gehad. Jouw vader was te hebzuchtig en te dom om te zien dat ik zijn bedrijf van binnenuit aan het leegzuigen was.
En je oma... tja, de oude vrouw begon te veel vragen te stellen. Ze rook verraad en wilde haar testament herzien om alles aan jou te geven. Dat konden we natuurlijk niet laten gebeuren.” “Dus jij hebt haar vermoord,” sissen de woorden over mijn lippen, vol pure woede. Arthur haalt laconiek zijn schouders op. “Een fatale hartstilstand, zo stond het in het officiële rapport.
Wie zal het bewijzen? De politie heeft geen harde bewijzen tegen mij, alleen jouw woord tegen dat van mij.” “Vergeet de USB-stick niet, Arthur,” antwoord ik scherp, terwijl ik mijn hand in mijn jaszak leg op het kleine apparaatje. “Elke transactie, elk illegaal contract en het bewijs van de giften staat daarop versleuteld.” Arthur’s glimlach bevriest voor een fractie van een seconde. Dan grijpt hij plotseling naar zijn binnenzak en klinkt er een scherpe klik in de kamer. De deuren van de directiekamer vallen met een mechanische slag in het slot. Buiten op de gang hoor ik zware stappen naderen.
