Deel 4: De indringer in het donker
De rinkelende klank van vallend glas snijdt door de stilte van het grachtenpand. Mijn adem stokt in mijn keel. Ik grist het blauwe dossier uit de la, stop het haastig in mijn rugzak en druk mezelf plat tegen de donkere boekenkast. De voetstappen op de houten vloer naderen de studeerkamer met trage, dreigende precisie. Het is zwaar en vastberaden geluid — geen toevallige inbreker, dit is iemand die weet waar hij zoekt.
“Ik weet dat je hier bent, Lucas,” klinkt een lage, bekende stem door de duisternis. Het is Marcus, de persoonlijk assistent van mijn vader en tevens de man die altijd als zijn schaduw fungeerde. Ik knijp mijn ogen dicht en tast in het donker naar een uitweg. De studeerkamer heeft slechts één deur die naar de hoofgang leidt, en Marcus staat exact in die deuropening.
Zijn silhouet tekent zich af tegen het zwakke stadslicht. In zijn hand glimt een zwaar metalen voorwerp. “Je vader stuurt je de groeten,” zegt Marcus grimmig terwijl hij een stap naar voren zet. “De oude vrouw was al koppig genoeg. Het zou zonde zijn als jij dezelfde fatale fout maakt.” Woede en angst vechten om voorrang in mijn borst. Zestien jaar lang hebben ze me behandeld als stront, en nu willen ze me monddood maken voordat ik de waarheid kan onthullen.
Terwijl Marcus dichterbij komt, schat ik mijn kansen. Vlak naast mijn linkerhand staat een zware bronzen kandelaar op de tafel. Met een plotselinge, explosieve beweging grijp ik de kandelaar en gooi hem met al mijn kracht naar de spiegel aan de wand. De spiegel verbrijzelt met een enorme teringlawaai. Marcus schrikt en schiet reflexmatig die kant op. Dat is mijn kans. Ik storm langs hem heen naar de gang, de voordeur door, de regen in.
