Het metaal van het pistool glom dreigend in het schaarse licht van de werklampen. Helena bewoog geen millimeter. Haar houding was die van een ervaren roofdier dat haar prooi eindelijk in de hoek had gedreven.
"Helena..." stamelde ik, terwijl ik mijn armen beschermend voor Iris en de baby hield. "Je bent al die jaren bij hem gebleven? Je hebt meegewerkt aan deze gruwelijke leugen?"
Helena lachte kort—een droog, vreugdeloos geluid dat doofde tegen de zachte mergelwanden. "Meegewerkt? Lieve Clara, je onderschat mij schromelijk. Denk je echt dat die egocentrische broer van je intelligent genoeg was om een compleet ondergronds imperium op te bouwen? Julian was de spierkracht, het gezicht voor de schaduwwereld. Maar ik... ik was het brein achter elk financieel netwerk, elke vervalste identiteit en elke deal."
Iris stapte naast mij, hoewel haar hele lichaam trilde. "Waarom houd je Thomas vast? Hij is je eigen zoon!"
Helena keek naar de vastgebonden man op de stoel. Er lag geen spoor van moederliefde in haar blik, alleen kille minachting. "Thomas is een zwakkeling. Hij heeft het bloed van zijn vader, maar de moraal van een heilige. Toen hij ontdekte hoe onze stichtingen gefinancierd werden, wilde hij naar de politie stappen. Hij wilde het hele netwerk vernietigen... alles waar ik dertig jaar aan gebouwd heb!"
"Het is een netwerk gebouwd op bloed en afpersing, moeder!" riep Thomas uit, terwijl hij wanhopig tegen zijn kettingen trok. "Je hebt menselevens verwoest! Je hebt de familie Limburg veranderd in een synoniem voor misdaad!"
"Stilte!" snauwde Helena. Ze richtte het pistool even op Thomas voordat ze het weer op mij richtte. "En nu strak het laatste puzzelstukje op zijn plek. De erfenis van de oude Limburg-stichting. Tien miljoen euro, vastgezet in een kluis in Zwitserland die alleen geopend kan worden met een combinatie van twee genetische merkers: die van Julian... en die van zijn eerste mannelijke nakomeling."
"Thijs..." fluisterde ik.
"Precies," knikte Helena. "Thomas weigerde zijn vingerafdruk en DNA af te staan. Maar die kleine baby... die heeft geen stem. Zodra we Thijs in ons bezit hebben en zijn DNA gecertificeerd is door onze gecorrumpeerde artsen, is Thomas overbodig. En jij, Clara, bent het laatste losse eindje dat definitief dichtgeknoopt moet worden."
Mijn hoofd werkte op volle toeren. De kelder was diep onder de berg, geen enkel signaal zou hier doordringen. Hulp van buitenaf was uitgesloten. We waren op onszelf aangewezen.
"Waar is Julian?" vroeg ik, om tijd te winnen. "Is hij onderweg hier naartoe?"
"Julian is bezig met het regelen van onze vluchtroute naar Zuid-Amerika," antwoordde Helena ongeduldig. "Hij denkt dat Victor jullie heeft opgeruimd. Hij weet niet eens dat ik Thomas hier verborgen houd. Julian is een werktuig geworden, Clara. Zodra ik het geld heb, laat ik hem ook vallen."
Een plotselinge beweging in de duistere gang achter Helena trok mijn aandacht. Het was uiterst subtiel—het schrapen van een schoen over het fijne mergelzand. Helena merkte het niet op, gefocust als ze was op ons.
Uit de schaduw achter Helena dook een gedaante op. Het was geen politieagent, geen redder in de nood. Het was Julian zelf.
Hij had de woorden van zijn vrouw gehoord. Zijn gezicht was vertrokken in een masker van pure, deastieuze woede. Zijn eigen vrouw had hem verraden en was van plan hem achter te laten.
"Julian..." fluisterde ik onwillekeurig.
Helena fronsde haar wenkbrauwen. "Probeer me niet af te leiden met je goedkope trucs, Clara—"
Voordat ze haar zin kon afmaken, greep een zware hand van achteren haar pols. Julian trok haar arm met brute kracht omhoog. Een schot ging af. De kogel ketste met een luide knal af op het plafond van de grot, en een regen van wit mergelstof neerslag op ons neer.
Helena schreeuwde het uit van schrik en woede toen Julian het pistool uit haar hand worp. Het wapen kletterde over de vloer en rolde precies naar mijn voeten.
"Je wilde me achterlaten, Helena?" brulde Julian met een stem die doordrong tot in mijn merg en been.
Terwijl de twee in een felle, wanhopige worsteling gewikkeld raakten, bedacht ik me geen seconde. Ik dook naar voren, griste het pistool van de grond en richtte het met twee trillende handen op het strijdende paar.
"ALLES STOPPEN!" schreeuwde ik uit volle borst.
Het geluid van mijn stem echoëde hard door de grot. Julian en Helena verstijfden en keken beiden om naar mij. De loop van het pistool was strak op hen gericht.
"Iris," zei ik zonder mijn ogen van hen af te wenden. "Maak Thomas los. Nu!"
---
