De oude boer die ons oppikte, stelde vreemd genoeg geen vragen. Misschien zag hij de pure wanhoop in onze ogen, of misschien was hij gewoon gewend aan de zonderlinge figuren die zich soms in het grensgebied ophielden. Hij liet ons achterin de overdekte aanhanger zitten tussen de balen hooi, die ons beschermden tegen de snijdende ochtendwind.
Terwijl de tractor over de hobbelige polderwegen snorde, veranderde de lucht van diepzwart naar een grimmig, asgrauw grijs. De ochtend over Maastricht kondigde zich aan met een lichte motregen die de stad in een mistige sluier hulde.
Rond zeven uur 's ochtends liet de boer ons afstappen bij de voet van de Sint-Pietersberg. De imposante mergelberg rees op boven de Maas, bedekt met dichte bossen en doorkruist door honderden kilometers aan ondergrondse gangen. Bovenaan de berg lag de ruïne van Lichtenberg en het voormalige klooster van Slavante—een plek vol geschiedenis en, voor onze familie, vol duistere herinneringen.
"We moeten voorzichtig zijn," fluisterde ik tegen Iris, terwij we het steile wandelpad op klommen. "Julian kent deze berg als zijn broekzak. Maar hij denkt dat wij dood zijn, verbrand in het rode huis. Dat is ons enige voordeel."
"Denk je echt dat Thomas hier is?" vroeg Iris. Er lag een glimp van hoop in haar stem, een hoop die haar de kracht gaf om door te gaan ondanks de extreme vermoeidheid.
"Als Julian Thomas gevangen houdt, zal het op een plek zijn die niet bestaat op officiële kaarten," antwoordde ik. "In de oude mergelgroeve onder het klooster bevindt zich een afgesloten gedeelte dat onze vader vroeger gebruikte als wijnkelder. Alleen onze familie had de sleutel."
We bereikten de binnenplaats van Slavante. Het was er uitgestorven op dit vroege uur. De nevel hing laag tussen de oude bomen en het geluid van druppelend water op de bladeren was het enige wat de stilte verbrak.
Ik leidde Iris naar de achterzijde van het hoofdgebouw, waar een zware, eikenhouten deur half verscholen ging achter een dikke laag klimop. De deur was afgesloten met een oud, roestig hangslot.
Ik zocht op de grond naar een zware steen. Met drie gerichte, harde slagen sloeg ik de roestige beugel van het slot kapot. Het geluid van metaal op metaal klonk als een pentschot in de stilte van de ochtend. We wachtten even ademloos af, maar er bewoog niets.
Ik duwde de eikenhouten deur open. Een koude, muffe luchtstroom kwam ons tegemoet—de onmiskenbare geur van de mergelgrotten. We stapten naar binnen en sluiten de deur zo goed en zo kwaad als het ging achter ons.
We daalden af via een uitgehouwen stenen trap. Mijn zaklantaarn, die ik op het laatste moment uit de zak van mijn jas op de boot had meegenomen, wierp een smalle bundel licht op de ruwe mergelwanden. Overal op de muren stonden oude inscripties en namen van mensen die hier in de afgelopen eeuwen hadden geschuild.
Na tien minuten lopen door de kille gangen kwamen we bij een massieve ijzeren deur. Tot mijn grote verbazing stond de deur op een kier. En er kwam een zwak, flikkerend licht onder vandaan.
Ik gebaarde naar Iris dat ze achter me moest blijven. Voorzichtig duwde ik de ijzeren deur verder open en keek om het hoekje.
De ruimte dahter was een grote, uitgewerkte grot kamer, verlicht door enkele werklampen op batterijen. In het midden van de kamer stond een metalen stoel. En op die stoel zat een man vastgebonden met zware kettingen. Zien kleren waren gescheurd en zijn gezicht zat onder de bloeduitstortingen.
"Thomas!" fluisterde Iris, en voordat ik haar kon tegenhouden, stormde ze de ruimte in.
De man op de stoel keek verdwaasd op. Zijn ogen, die sprekend leken op die van Julian maar zonder de kille wreedheid, vulden zich met tranen toen hij Iris zag.
"Iris...? Nee... je mag hier niet zijn! Het is een val!" schreeuwde hij met een schorre, verzwakte stem.
Voordat ik begreep wat hij bedoelde, klonk er een droog geluid van een pistool dat doorgeladen werd vanuit de schaduwen van de grot.
"Altijd al te emotioneel geweest, net als je moeder," sprak een stem.
Uit de duisternis stapte niet Julian, maar een vrouw. Ze was elegant gekleed in een zwarte mantel, met strak achterovergekamd grijs haar. In haar hand hield ze een pistool met een geluidsdemper, recht op mijn borst gericht.
Ik herkende haar onmiddellijk. Het was Helena... de echtgenote van Julian, waarvan iedereen dacht dat ze twintig jaar geleden na zijn 'dood' naar het buitenland was verhuisd.
"Welkom in het familiegraf, Clara," zei Helena met een koude glimlach.
---
