Deel 9: De Terugkeer van Sarah
Mijn adem stokte in mijn keel. Ik keerde me om en staarde naar de vrouw die al veertien dagen spoorloos was. Het was Sarah. Ze leefde. Marcus draaide zich met een ruk om, zijn gezicht vertrok in pure ongeloof en woede. ‘Jij… jij zou in het water moeten liggen! Mijn mannen hebben je van de kant geduwd!’ Sarah lachte koeltjes, al rilde haar hele lichaam van de koude wind.
‘Je hebt de verkeerde persoon van de kant geduwd, Marcus. De bewaker die je stuurde, wist niet dat ik een dubbele identiteit gebruikte binnen het archiefsysteem van het bedrijf. Toen ik ontdekte dat jullie miljoenen witwassevende constructies opzetten via de rekeningen van Sophie, heb ik een kopie van alle originele bewijsstukken op een beveiligde externe server gezet, ver buiten het bereik van jullie firewalls.’ Ze tilde haar hand op.
In haar hand hield ze een klein, rood led-apparaatje vast dat knipperde. ‘En het mooie is, Marcus? Precies om twaalf uur ’s nachts – over minder dan een minuut – wordt dit pakket automatisch gedownload door de financiële inlichtingendienst van de overheid, tenzij ik hier op deze knop druk om de verzending te annuleren. Maar waarom zou ik?’ Marcus verloor zijn kalmte.
De gladde maskerade viel volledig van zijn gezicht af. Hij deed een stap naar voren, zijn hand reikte naar de binnenzak van zijn jas waar zijn pistool zat. ‘Geef dat apparaat hier, Sarah! Je maakt je eigen doodvonnis tekening!’ ‘Blijf staan!’ schreeuwde Daan, die plotseling een zware metalen brandblusser van de wand greep en deze dreigend voor zich hield.
De bewakers twijfelden even; het bezit van illegale witwaspraktijken op het hoogste niveau betekende dat ze hun eigen hachje moesten redden in plaats van blind achter een criminele directeur aan te hollen. Marcus trok zijn pistool uit zijn jas en richtte het recht op Sarah. ‘Ik laat mijn hele carrière niet verwoesten door twee koekenbakkers en een administratieve muis!’ ‘Marcus, niet doen!’ schreeuwde ik, terwijl ik uit alle macht naar voren sprong.
In die fractie van een seconde gebeurden er drie dingen tegelijk. De klok op de nabijgelegen Westertoren sloeg twaalf keer door de nachtlucht heen. Het rode led-apparaatje in Sarahs hand gaf een langdurig pieptoon signaal af: ‘Bestand succesvol verzonden.’ En de zware toegangsdeur van het dak vloog met een luide knal open.
