Deel 13: Een Nieuw Hoofdstuk bij NovaCorp
Een maand later was het kantoor niet meer herkenbaar. De donkere, kille sfeer die er vroeger heerste, had plaatsgemaakt voor een opener en transparantere bedrijfscultuur. Er was een nieuwe CEO benoemd, een integer persoon van buiten het bedrijf die alle dubieuze offshore-rekeningen had laten opheffen en de banden met de schimmige partners had verbroken.
Op een vrijdagmiddag, precies zes weken nadat alles begon, stond ik opnieuw bij mijn locker op de zesde verdieping. Buiten scheen een milde herfstzon over Amsterdam-Zuid. Mijn telefoon trilde in mijn binnenzak, maar dit keer was het geen angstaanjagend coördinaat of een dreigend voicemailbericht. Het was een simpel appje van mijn moeder: ‘Lief, kom je dit weekend echt eten? Ik heb appeltaart gebakken.’ Ik lachte en typte snel een bevestiging terug.
Sarah kwam net aanlopen met twee bekers koffie in haar hand, net als vroeger. Ze reikte er eentje aan me uit met een brede grijns. ‘Proost, Sophie,’ zei Sarah luid en optimistisch. ‘Op de toekomst.’ ‘Op de toekomst,’ antwoordde ik, terwijl we onze bekers zachtjes tegen elkaar aan tikten. De angst had plaatsgemaakt voor een diepe, niet te stuiten vastberadenheid.
