Deel 11: De Ochtend na de Storm
De eerste zonnestralen braken door de ochtendmist heen en spiegelden zich in het gladde water van de gracht. Ik ademde de frisse lucht diep in. Mijn longen voelden vrij, alsof er een zware last van mijn schouders was gegleden. Daan en Sarah liepen een stukje voor me uit, luid pratend over de komende juridische stappen tegen de overgebleven leden van de raad van bestuur van NovaCorp.
Het leek alsof een heel tijdperk achter ons lag. ‘Ga je mee naar het kantoor van de curator vanochtend?’ vroeg Daan toen hij zich omdraaide en op me wachte. ‘De interim-directeur wil dat we alle financiële rapporten van de afgelopen drie jaar nalopen om te verifiëren of er nog meer lekken zijn.’ ‘Ja, ik kom eraan,’ antwoordde ik met een glimlach. Voor het eerst in weken voelde ik geen angst meer als ik dacht aan het gebouw in Amsterdam-Zuid.
Het enorme hoofdkantoor van NovaCorp stond er nog steeds met zijn veertig verdiepingen, maar de intimiderende sfeer was verdwenen. Toen we even later door de hoofdingang naar binnen liepen, hoefde ik geen verborgen pasjes meer te gebruiken of door het ventilatiesysteem te kruipen. Het poortje sprong meteen op groen toen de receptionist me vriendelijk toelachte.
‘Goed morgend, Sophie. Fijn dat je er bent.’ De rust was teruggekeerd op de afdeling Financiële Analyse. De lege bureaus van mijn collega’s leken niet langer op grafstenen, maar op plekken van een nieuw begin. Sarah kreeg haar oude werkstation terug, pal naast het mijne, en hoewel we nog vaak zouden terugdenken aan die bange nachten in het pakhuis en op het dak, wisten we dat we samen alles aankonden.
