Deel 10: Het Einde van het Web
Drie auto’s van de FIOD en de Amsterdamse recherche reden met zwaailichten en loeiende sirenes het dak op – of beter gezegd, de agenten stormden vanuit de trappenhuizen naar boven, gewapend en wel, nadat ze door het automatische alarmsysteem en de rechtstreekse datatransfer van Sarah waren gealarmeerd. ‘Politie! Handen in de lucht! Niemand beweegt!’ klonk het koor van stemmen dat over het dak galmde.
Marcus verstijfde. Zijn pistool trilde in zijn hand terwijl de felle zaklampen van een dozijn agenten op hem werden gericht. Hij keek naar Sarah, naar mij, naar Daan, en toen naar de agenten die met getrokken wapens op hem afkwamen. Langzaam, met een haatvolle blik in zijn ogen, liet hij het vuurwapen op de grond vallen. Het metaal kletterde dof tegen het natte grind.
‘Je bent te laat, Marcus,’ fluisterde Sarah, terwijl de handboeien met een harde klik om de polsen van de operationeel directeur werden geslagen. ‘Het spel is uit.’ De uren daarna vlogen voorbij in een waas van formulieren, verklaringen en flikkerende blauwe lichten. We werden naar het hoofdbureau aan de Elandsgracht gebracht om onze verklaringen af te leggen.
Toen ik in de vroege ochtenduren weer naar buiten stapte, was de regen opgehouden. De lucht boven Amsterdam kleurde zachtroze en goud door de opkomende zon. Daan en Sarah stonden op de stoep op me te wachten. Daan lachte brede tanden bloot en stak zijn hand uit. ‘Volgens mij zijn we toe aan een heel sterke bak koffie, Sophie.’ Sarah knikte, haar ogen sprankelden voor het eerst in weken weer met echte warmte.
‘En dit keer betalen we hem zelf, zonder tussenkomst van NovaCorp.’ We liepen samen over de Amsterdamse grachten, waar de vroege ochtendstilte werd verstoord door de geluiden van fietsers en het klotsende water tegen de kaden. De nachtmerrie was voorbij. De valse beschuldigingen waren van tafel geveegd, de raad van bestuur van NovaCorp werd grondig onderzocht door de autoriteiten, en mijn naam – mijn eigen, echte handtekening – was voorgoed gezuiverd.
Ik stopte even bij de brug over de Prinsengracht, haalde de zwarte toegangspas van Sarah uit mijn jaszak en keek er nog een laatste keer naar. Het plastic voelde koud aan, maar de lading was weg. Met een welgemikte beweging gooide ik de pas in het water. Het plonsde zachtjes, maakte een paar ringen in het wateroppervlak en verdween voorgoed in de diepte.
