Deel 3: De Schaduw van de Haven
De voetstappen op de stalen trappen klonken luid en dreigend in de holle ruimte van de kelder. Ik trok mijn hand abrupt terug van het lederen dagboek, mijn adem stokte in mijn keel. Hoe kon Bram hier in vredesnaam zijn? Twee weken lang had hij zich gedragen als de onbetwiste overwinnaar, badend in de luxe van het geërfde landhuis en pochen over zijn nieuwste aankopen. Wat zocht hij in uitgerekend dit oude, vergeten bankgebouw in het hart van Antwerpen?
"Vlug!" siste Van de Velde, wiens gezicht lijkbleek was geworden. Hij greep me bij mijn arm en trok me net op tijd terug achter een massieve betonnen pilaar die het gewicht van het bovenliggende bankgebouw ondersteunde. "Als ze jullie hier aantreffen, en vooral met die kluis open... ik weet niet waartoe ze in staat zijn. Die jongen, die Bram, die heeft de laatste tijd de verkeerde mensen opgezocht in de haven."
Terwijl we ons schuilhielden in de donkere schaduw, hoorden we Brams stem galmende opdrachten geven aan iemand die hem vergezelde. "Zeg me niet dat de oude man niets heeft nagelaten," klonk Brams stem, scherp en geïrriteerd, vermengd met de echo van harde laarzen op beton. "De notaris zei wel dat er niets op de rekeningen stond voor mij, behalve dat landhuis, maar ergens moet die man zijn werkelijke fortuin hebben gelaten. Hij werkte dertig jaar als inspecteur, man! Hij wist van alles af wat er in en uit deze haven kwam."
Een tweede stem, dieper en rauwer, antwoordde iets onverstaanbaars. Het was een man met een zwaar accent, iemand die duidelijk niet thuishoorde in nette bankkringen. Ik gluurde voorzichtig om de rand van de betonnen pilaar. Bram liep door de gang, geflankeerd door een grote, breedgeschouderde man in een donkere jas die zijn kraag hoog had opgetrokken. Ze bleven stilstaan precies voor de zware stalen deur van onze verborgen kluis.
Brams ogen puilden bijna uit zijn kas toen hij de openstaande deur zag. Zijn mond viel open van verbazing en pure hebzucht. "Kijk daar..." stamelde hij, terwijl hij met een trillende vinger wees naar de glimmende kisten en het dagboek dat op de stapel lag. "Het is open! Iemand heeft de kluis al geopend!"
De grote man naast hem trok onmiddellijk een zwaar voorwerp uit zijn jas – een pistool dat dof glansde in het tl-licht. "Wie is hier nog meer geweest, jongen?" snauwde de man met een hese stem. "Als iemand anders onze buit heeft gepakt, kun je naar je geld fluiten."
Mijn hart bonsde in mijn keel. Mijn handen trilden, en ik voelde de roestige sleutel in de zak van mijn jas branden alsof hij gloeiend heet was geworden. Van de Velde hield zijn hand voor zijn mond om elk geluid te smoren. We zaten in de val. De enige uitweg was de trap naar boven, maar daar stonden Bram en zijn gewapende handlanger de weg te blokkeren.
Terwijl Bram opgewonden naar binnen stapte en zijn handen uitstrekte naar de houten kisten in de kluis, drong een vreselijke realisatie tot me doordringen. Oom Ray was niet zomaar overleden aan een natuurlijke dood; zijn 'hartaanval' van vorige maand werd ineens in een heel ander daglicht geplaatst. De haven, de schimmige zaken, de geheimen, en nu deze gewapende handlanger... Oom Ray was vermoord omdat hij iets wist wat het daglicht niet kon verdragen, en nu stond Bram argeloos op het punt om de kist te openen die al onze levens in gevaar zou brengen.
