Deel 12: Het Hart van de Stad
Het historische stadhuis van Antwerpen stond daar in de stille nacht als een reusachtig kasteel van steen en goud, zijn gotische gevels verlicht door theatrale schijnwerpers die de schaduwen lang en dreigend maakten. Het Grote Marktplein lag er verlaten bij; geen toerist, geen voorbijganger, alleen een enkele politieauto die traag over de kasseien reed om de rust te bewaren.
Ik drukte me tegen de koude stenen muur van een nabijgelegen gildehuis, mijn capuchon diep over mijn gezicht getrokken. Mijn benen voelen aan als lood na de hectische nacht, maar de adrenaline hield me op de been. Ik wist dat de ingang van de oude scheepvaartkamer niet via de hoofdtrap was, maar via een verborgen zij ingang aan de achterzijde die vroeger door de stadsinspecteurs werd gebruikt om documenten aan te leveren.
Met de roestige – nee, de vergulde – sleutel strak in mijn vuist liep ik door de smalle steeg naar de achterste binnenplaats van het stadhuis. Daar bevond zich een zware houten deur met een ijzeren rooster, precies zoals Oom Ray in zijn dagboek had beschreven.
Ik hield mijn adem in toen ik de sleutel in het antieke slot stak. Het paste. Met een lichte draai hoorde ik het mechanisme verspringen. De deur gaf mee en zwaaide geruisloos open naar een pikdonkere gang die naar beneden leidde.
Ik stapte naar binnen en trok de deur achter me dicht, weg van de koude nachtwind en de loeiende sirenes op het plein. De lucht hier rook naar eeuwenoud stof, kalk en gedroogd perkament. Dit was het hart van het historische Antwerpen, de plek waar alle geheimen van de haven door de eeuwen heen waren verzameld en bewaard.
Ik liep voorzichtig de stenen trap af, geleid door het zwakke licht van mijn telefoon, tot ik in een grote, gewelfde kelderruimte terechtkwam. In het midden van de ruimte stond geen kist, geen kluis, maar een reusachtige marmeren tafel waarop oude landkaarten van de wereld lagen uitgespreid.
En daar, staande bij de tafel in het schijnsel van een enkele zaklamp, stond een gestalte. Een oude man met een grijze baard en een strenge blik draaide zich langzaam naar me toe. Het was niet Bram, en het was geen handlanger. Het was de man van wie ik dacht dat hij al jaren geleden met pensioen was gegaan: de voormalige hoofddirecteur van de haveninspectie, en de beste vriend van Oom Ray.
