Deel 13: De Laatste Bondgenoot
De oude man glimlachte flauw, zijn ogen glinsterden in het zwakke licht van de zaklamp terwijl hij zijn handen rustig op de marmeren tafel legde. "Ik wist dat je zou komen, Nora," zei hij met een diepe, kalme stem die door de gewelfde kelder galmde. "Ray heeft je goed opgeleid, veel beter dan hij ooit heeft durven dromen."
Ik hield de zaklamp strak op hem gericht, mijn andere hand in de zak waar de sleutel zat. "Wie bent u?" vroeg ik, hoewel ik het antwoord al kon vermoeden. "En wat heeft u te maken met de Blauwe Compagnie?"
"Ik ben Cornelis," antwoordde de man traag, terwijl hij een stap naar voren deed. "En ik was de enige die wist wat jouw oom werkelijk van plan was. De Blauwe Compagnie is geen fictie, Nora. Het is een netwerk van corrupte politici en havenmagnaten dat al dertig jaar lang de douane manipuleert en illegale goederen doorsluist onder de neus van de overheid. Ray kwam erachter. En daarom moesten ze hem uit de weg ruimen."
Cornelis wees naar de dikke mappen op de tafel. "Dit zijn de bewijzen, Nora. Alle namen, alle bankrekeningen, alle gestolen scheepvaartroutes. Ray heeft ze hier verzameld, veilig opgeborgen op de enige plek in Antwerpen waar de Compagnie geen zeggenschap heeft: het historische stadsarchief."
Ik liep langzaam naar de tafel toe, mijn hart bonsde in mijn borst. "Maar waarom gaf hij mij dan die sleutel? Waarom niet naar de politie stappen?"
"Omdat de politie geïnfiltreerd is tot op het hoogste niveau," zei Cornelis bitter. "Als Ray naar de officiële autoriteiten was gestapt, was het bewijs binnen een uur verdwenen, en was hij net zo spoorloos geweest als nu. Hij had iemand nodig die onverdacht was, iemand buiten het netwerk... iemand van zijn eigen familie met dezelfde moed."
Plotseling klonk er een luid geluid bij de ingang van de kelder. Het geluid van zware laarzen op de stenen trap. Meerdere personen stormden naar beneden.
Cornelis' gezicht vertrok van angst. "Nee... ze zijn ons gevolgd. Hoe dan?!"
De zware houten deur aan het begin van de trap werd met een harde schop opengetrapt, en in het licht van de kelder verschijn een bekende gestalte. Het was niet een handlanger, maar iemand van de hoogste rang van de stadspolitie, vergezeld door niemand minder dan Bram, wiens gezicht betraand en angstig was.
"Daar zijn ze!" roept Bram triomfantelijk, terwijl hij met een trillende hand naar ons wijst. "Arriveer ze! Ze hebben documenten gestolen!"
