Deel 14: Het Oordeel van de Haven
De koude, autoritaire blik van de politiefunctionaris sneed door de kelder als een mes. Hij liet zijn hand rusten op de holster van zijn wapen terwijl hij met trage stappen naar beneden liep, gevolgd door twee agenten in volle uitrusting. Bram stond achter hen, triomfantelijk en angstig tegelijk, alsof hij dacht dat hij met deze verraad zijn oude positie en geld kon terugkeren.
"Cornelis van den Berg," zei de inspecteur met een ijzige stem. "En Nora van Houten. Jullie worden hierbij gearresteerd voor illegale betreding van staatsgebouwen, diefstal van geheime documenten en samenzwering."
"Samenzwering?!" riep Cornelis verontwaardigd uit, terwijl hij zijn hand beschermend over de mappen op de marmeren tafel hield. "U weet dromend goed wie hier de werkelijke misdadigers zijn! De Compagnie betaalt uw salaris, inspecteur!"
"Genoeg gepraat," snauwde de inspecteur, en hij gebaarde naar de agenten. "Handboeien om. En neem die mappen mee als bewijsmateriaal."
De agenten stormden naar voren. Ik voelde de paniek in mijn keel opstijgen. Al ons hard werk, het dagboek van Oom Ray, de bewijzen tegen de Blauwe Compagnie – het stond op het punt om voor altijd te worden vernietigd door de corrupte autoriteiten die zelf deel uitmaakten van het syndicaat.
Bram lachte schamper, een bittere, triomferende lach. "Je dacht dat je slimmer was dan de rest, hè Nora? Je hebt verloren."
Maar op dat exacte moment gebeurde er iets wat niemand kon voorzien.
Van boven uit de trap klonk een diep, mechanisch gerommel, gevolgd door het geluid van fluitende sirenes die niet van de politie leken te komen, maar van de rivier. Plotseling begonnen de lichten in de gewelfde kelder wild te flakkeren en uit te vallen, tot we in het pikkedonker stonden, op de rode noodverlichting na.
De inspecteur stopte abrupt en trok zijn wapen. "Wat is dit in vredesnaam?" brulde hij naar boven.
Uit de luidsprekers van het stadsarchief, die normaal gesproken alleen voor noodgevallen werden gebruikt, klonk een heldere, opnameachtige stem. Het was de stem van Oom Ray.
“Als je dit hoort, inspecteur,” galmde zijn stem door de kelder, ijzingwekkend helder en krachtig, “dan betekent dat de automatische back-up naar het Europees gerechtshof zojuist is verzonden. Het spel is uit.”
De gezichten van de inspecteur en zijn agenten werden lijkbleek in het rode licht. Bram deed een stap achteruit van pure schrik. En ik glimlachte voor het eerst in weken, terwijl ik de roestige sleutel in mijn hand steviger vastgegrepen hield.
