TEIL 9
De frisse ochtendlucht voelde scherp aan op mijn kale hoofdhuid, maar in plaats van kwetsbaarheid voelde ik alleen maar pure, onvervalste kracht. Ik stapte in mijn dienstauto, een donkere SUV met geblindeerde ruiten, en startte de motor. Mijn telefoon trilde onophoudelijk in het dashboardkastje; het waren achtereenvolgens wanhopige berichten en gemiste oproepen van Julian, die nu blijkbaar besefte dat hij volledig klemzat.
Ik veegde de meldingen zwijgend weg en tikte op het navigatiesysteem. Bestemming: Fort Myer, het hoofdkwartier waar mijn nieuwe eenheid gevestigd was. Nog geen uur later reed ik door de beveiligde poorten van de militaire basis. De wachters salueerden stipt toen ze mijn kenteken zagen, hun blikken vol ontzag voor de rang van Colonel die nu officieel aan mijn naam verbonden was.
Toen ik uitstapde, droeg ik geen hoed of pet; mijn kale hoofd glansde in het vroege ochtendlicht, een zichtbaar en angstaanjagend symbool van mijn totale breuk met het verleden. Generaal Vance stond mij al op te wachten bij de ingang van het commandocentrum. Zijn ogen gleden even naar mijn hoofd, een vage glimlach verscheen op zijn lippen, maar hij stelde geen enkele overbodige vraag.
Generaals stellen geen vragen aan Colonels die hun waarde al lang en breed hebben bewezen. "Colonel Miller," zei hij formeel terwijl hij mij de hand schudde. "Functie en eenheid staan klaar. Maar uit onze vroege onderzoeken blijkt dat het beveiligingslek dieper zit dan we dachten. Het IP-adres vanwaar de vertrouwelijke data is gedownload, leidt naar een woonadres in de buitenwijken van Washington. Naar... uw eigen huis." Ik keerde mijn blik naar de generaal, trok mijn wenkbrauw op en zei met een kalme, dodelijke stem: "Daar hoeft u zich geen zorgen meer over te maken, Generaal. Die beveiligingslekken zijn zojuist definitief gedicht. En nu is het tijd om de echte schoonmaak te beginnen."
