TEIL 7
Julian greep naar zijn hoofd, zijn handen woelend door zijn haar alsof hij probeerde grip te krijgen op een nachtmerrie waar hij niet uit ontwaakte. "Dit kan niet waar zijn," mompelde hij, bijna smekend. "Schat, luister naar me. Dit loopt uit de hand. We hebben het gisteravond gewoon... we waren moe, het was laat. Mom zei dingen die ze niet zo meende, en ik reageerde verkeerd.
Maar je kunt ons dit niet aandoen. Hoe moet ik de verzekering van mijn truck betalen? Hoe moeten we boodschappen doen?" Ik keek naar hem met een medelijden dat vernietigender was dan elke schreeuw. "Dat is niet mijn probleem meer, Julian," antwoordde ik koel. "Jij en je moeder vonden gisteracht dat een huwelijk draait om gehoorzaamheid en onderwerping.
Jullie vonden dat ik moest buigen voor jullie regels. Welnu, dit is mijn antwoord op jullie regels." Evelyn snauwde minachtend, hoewel haar handen eveneens trilden van de opkomende angst. "Je denkt dat je ons kunt vernietigen, hè? Denk maar niet dat je hiermee wegkomt! Ik bel de politie! Ik zal aangeven dat je mijn zoon terroriseert en zijn geld steelt!" Ik glimlachte flauwtjes.
"Bel de politie gerust, Evelyn. Vraag maar aan de agenten of een vrouw wettelijk verplicht is om de schulden, de auto en het leven van een volwassen, werkloze man en zijn bemoeizuchtige moeder te financieren. Ik ben benieuwd wat ze ervan vinden." Op dat moment ging Julians telefoon over. Het scherm lichtte op met de naam van de autodealer waar hij werkte.
Met een trillende hand nam hij op en hield het toestel aan zijn oor. "Ja... met Julian..." Een paar seconden bleef hij stil, zijn gezicht werd met de seconde grauwer. "Nee... wacht even, meneer de directeur... dat moet een vergissing zijn... mijn salaris is niet gestort? Maar... hoe bedoelt u, ik ben per direct ontslagen?!" Ik keerde me af, liep naar de kapstok en pakte mijn jas. De eerste fase van de sloopkogel was voltooid. Nu was het tijd voor de genadeklap.
