TEIL 2
Het telefoontje uit het Pentagon veranderde alles in een fractie van een seconde. Generaal Vance klonk bezorgd aan de andere lijn, een toon die ik in al die jaren zelden bij hem had gehoord. "Colonel," zei hij met een lage, urgente stem, "we hebben zojuist aanwijzingen ontvangen dat er binnen de inlichtingenafdeling een ernstig beveiligingslek is. Informatie over uw nieuwe commando is gelekt naar onbevoegden.
Iemand met nauwe banden in uw privéomgeving lijkt toegang te hebben gehad tot uw digitale dossiers." Mijn blik gleed langzaam naar Julian, die nog steeds stomverbaasd naar mijn kale hoofd stond te staren. De ironie was bijna pijnlijk grappig. Julian en zijn moeder dachten dat ze mij konden breken, maar ze wisten niet dat ik al op het punt stond om een digitaal web van controle rondom hen te weven.
"Ik begrijp het, Generaal," antwoordde ik met een ijskoude kalmte. "Geef me twee uur. Ik zal persoonlijk de bron traceren en de zaak afhandelen." Toen ik ophing, hoorde ik Evelyn ongeduldig vanuit de deuropening zuchten. "Sta je daar nog te bellen met je bazen? Morgen lever je je badge in, heb je me gehoord? Geen enkele echte vrouw gedraagt zich zo." Julian knikte instemmend, hoewel er nog steeds een lichte schroom op zijn gezicht stond door mijn radicale transformatie.
"Ze heeft gelijk, liefje. We willen gewoon dat je weer normaal wordt. Een huisvrouw, zoals het hoort." Ik keerde me naar hen toe, mijn bl<bos>4ad zo scherp als een scheermes. Ik sprak geen woord van protest uit. In plaats daarvan knikte ik langzaam, veinsde een zwakke, gebroken glimlach en liep naar de keuken alsof ik mij gewonnen gaf. Maar terwijl ik deed alsof ik hun bevelen opvolgde, haalde ik mijn laptop tevoorschijn en activeerde ik het eerste protocol van mijn wraakoperatie: een totale digitale en financiële vergrendeling van elk bankrekeningnummer op mijn naam.
