TEIL 13
Ik drukte de telefoon steviger tegen mijn oor terwijl de echo van de dichtslaande pantserwagens buiten langzaam wegstierf in de straat. "Wat bedoelt u, Generaal? Hoe hoog reikt het lek?" vraagt ik, terwijl al mijn zintuigen op scherp sprongen. Aan de andere lijn hoorde ik het geluid van papieren die werden omgeslagen en de zware ademhaling van Vance.
"We hebben de externe server waar Evelyn de inlichtingen naartoe heeft gestuurd kunnen traceren, Colonel. Het IP-adres leidt niet zomaar naar een schimmig vastgoedbedrijf. Het is direct gelinkt aan een hooggeplaatste ambtenaar binnen het Ministerie van Defensie... en, nog belangrijker, aan iemand die jouw nieuwe eenheid al maandenlang van binnenuit probeert te saboteren." Mijn maag keerde zich even om, niet uit angst, maar uit pure, gerichte furie.
Alles viel ineens op zijn plek. De vreemde opdrachten, de sabotages in het veld tijdens mijn laatste missies, het feit dat Evelyn ineens zoveel interesse toonde in de details van mijn carrière en de specifieke beveiligingsprotocollen van het Pentagon. Ze handelden niet uit een impulsieve haat tegen mijn onafhankelijkheid; ze maakten deel uit van een groter, georganiseerd netwerk van industriële spionage dat al veel langer actief was dan ik had vermoed.
"Wie is het, Generaal?" vroeg ik met een stem die klonk als een snijdend mes. Vance aarzelde een seconde voordat hij antwoordde. "Dat kan ik je door de telefoon niet vertellen, Colonel. Er is sprake van directe infiltratie in de hoogste militaire gelederen. Kom per direct terug naar het hoofdkwartier. En neem het inbeslaggenomen bewijsmateriaal uit je woning mee. Je eenheid staat klaar om in te grijpen, maar we hebben jou nodig om de val definitief te sluiten." Ik keerde me om, liep de lege woonkamer uit en stapte weer in mijn SUV, terwijl ik besefte dat dit gevecht nog maar net was begonnen.
