TEIL 12
Evelyn begon wild te spartelen toen twee MP's haar polsen vastklemden om haar handboeien om te doen. "Laat mij los, je weet niet wie ik ben! Dit is een schanddicht! Mijn zoon is onschuldig!" schreeuwde ze, haar stem overslaand van paniek en woede. Ik keerde mij naar haar toe, mijn handen nonchalant in de zakken van mijn pantalon gevouwen. "Nee, Evelyn," antwoordde ik met een ijskoude rust die haar nog harder deed gillen.
"Jij wist precies wie ik was. Alleen dacht je dat je mij kon breken door me te vernederen in het midden van de nacht. Je dacht dat mijn rang, mijn carrière en mijn waardigheid ondergeschikt waren aan jouw grillen." Julian keek me aan met een blik vol pure radeloosheid en verraad. Zijn ogen waren rood doorgebracht en gevuld met tranen. "Schat... alsjeblieft," smeekte hij met een brekende stem.
"Doe dit niet ons aan. We zijn getrouwd! We houden van elkaar! Dit kun je je eigen man toch niet aandoen?!" Ik lachte zacht, een geluid dat kouder was dan de winternacht. "Je hield niet van mij, Julian. Je hield van de salarisstrook die ik elke maand mee naar huis nam, en van de comfortabele, zorgeloze leefstijl die ik voor jullie beiden financierde.
En toen ik weigerde om mij te onderwerpen aan jullie middeleeuwse ideeën over een huwelijk, dachten jullie mij met geweld te kunnen temmen." Ik gebaarde naar de agenten. "Voer ze af. En zorg ervoor dat alle digitale apparaten in dit huis grondig worden veiliggesteld als bewijsmateriaal voor de federale rechtbank." Terwijl Julian en Evelyn onder luid protest en gevloek naar buiten werden gesleept en in de achterste pantserwagen werden geduwd, bleef ik achter in de lege, stille woonkamer.
Ik ademde diep in. De lucht rook naar overwinning. Maar toen ging mijn telefoon opnieuw over. Een onbekend nummer uit het Pentagon. En de stem van Generaal Vance klonk onheilspellender dan ooit tevoren: "Colonel, we hebben een groter probleem... het lek reikt veel hoger dan we dachten."
