deel 7:
De blik van Callum bleef hangen op de rand van de stapel houten kisten waar Sarah en ik ineengedoken zaten. De seconde leek wel een eeuwigheid te duren; de tijd stond stil terwijl ik mijn adem inhield en mijn vinger krampachtig om de metalen pijp sloot. Kon hij ons zien? Het zwakke licht van de hangende gloeilamp bereikte onze hoek nauwelijks, maar de spanning in zijn lichaam verraadde dat hij wist dat hij niet alleen was in de ruimte.
Hij zette een langzame, berekende stap in onze richting. Zijn schoen maakte een krakend geluid op een stuk opgedroogd hout op de vloer. "Kom te voorschijn, Sarah," sprak hij met een kalme, ijzige stem die door merg en been ging. "Het heeft geen zin om je te verbergen. Je weet net zo goed als ik dat dit avontuur hier eindigt."
Naast me voelde ik hoe Sarah een hand op mijn arm legde om me tegen te houden toen ik wilde opstaan om hem te confronteren. Ze schudde heel langzaam haar hoofd, haar ogen gevuld met een mengeling van angst en onvoorwaardelijke vastberadenheid. Ze wilde dat we wachtten op het juiste moment, of misschien hoopte ze op een kans om te ontsnappen via de kleine ventilatieschacht die hoog in de muur achter ons zat. Maar Callum kwam dichterbij. Nog twee stappen en hij zou om de hoek kijken. Nog twee stappen en hij zou ontdekken dat niet alleen Sarah hier was, maar dat ik – zijn pasgetrouwde vrouw – getuige was van al zijn duistere leugens.
Toen gebeurde er iets onverwachts. Vlak voordat Callum de hoek kon omkomen, klonk er buiten in de gang een plotseling, hard geluid van vallend metaal, alsof een hele stelling met gereedschap of lege blikken omver werd getrokken. Het geluid echood oorverdovend door het hele gebouw. Callum deinsde achteruit en draaide zich abrupt om naar de deuropening.
"Wie is daar?!" riep hij kwaad, terwijl hij zijn hand naar zijn binnenzak bracht – waar ik wist dat hij een zwaar voorwerp verborg. Dit was onze kans. Sarah kneep in mijn hand, gaf me een teken en schoot bliksemsnel naar voren, naar de zijkant van het bureau. Ik aarzelde geen moment, sprong over een oude doos heen en rende achter haar aan richting de open deur.
Callum hoorde het geluid van onze beweging en draaide zich direct weer om. "Staan blijven!" schreeuwde hij woedend toen hij zag dat we er vandoor gingen. Maar we waren al bij de drempel. Sarah dook naar buiten de gang in, en ik volgde haar op de hielen terwijl we door het zwakke licht naar de hoofduitgang sprintten. Achter ons hoorden we zijn zware stappen stampen op de betonnen vloer; hij zette de achtervolging in, sneller en agressiever dan we hadden kunnen voorzien. We moesten het buitenbereik van het gebouw bereiken voordat hij ons in de kraag kon grijpen, en de zware buitendeur lonkte als onze enige redding.
